เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 377 อี้ชวนตอน ม.3
ตอนที่อี้หยางเพิ่งได้กลับชาติมาเกิดใหม่นั้น เป็นช่วงฤดูร้อนก่อนที่เขาจะขึ้นชั้นมัธยมต้นปีที่สอง ฤดูร้อนนั้นอี้ชวนกำลังจะขึ้นชั้นประถมปีที่สี่ เวลาผ่านไปเพียงพริบตา เมื่อเขาสำเร็จการศึกษาภาคเรียนแรกที่มหาวิทยาลัยตงไห่ ภาคเรียนแรกในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่สามอันตึงเครียดของอี้ชวนก็ใกล้จะปิดฉากลงเช่นกัน
เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งภาคเรียนเท่านั้นก็จะถึงการสอบคัดเลือกเข้ามัธยมปลาย
ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวของมหาวิทยาลัยมักจะมาถึงเร็วกว่าระดับมัธยมศึกษาที่มีภาระการเรียนหนักหน่วงเล็กน้อย เวลานี้ยังเหลือเวลาอีกไม่กี่วันกว่าจะถึงวันหยุดของมัธยม ทว่าเมื่อสองวันก่อนอี้ชวนได้รับโทรศัพท์แล้วว่า พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเขากำลังจะกลับมา
ในคราวนี้ เขารู้สึกตั้งตารอคอยที่จะได้พบพี่ชายมากกว่าครั้งไหนๆ จนดูราวกับว่ากระแสเวลาในสัปดาห์สุดท้ายนี้ช่างไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน
อดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงช่วงวัยเยาว์ พี่ชายเคยหลอกล่อเขาว่าการตั้งใจอ่านหนังสือจะทำให้สามารถสร้างหุ่นกันดั้มและทรานส์ฟอร์เมอร์สได้ บัดนี้ตัวเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้ว เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงฉากเหตุการณ์ในวันวาน ด้านหนึ่งก็แอบขำในความไร้เดียงสาของตนเอง แต่อีกด้านหนึ่งก็รู้สึกซาบซึ้งใจ เพราะพี่ชายได้หว่านเมล็ดพันธุ์อันยิ่งใหญ่ลงในหัวใจของเขาอย่างแท้จริง