เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 361 มันเกินไปจริงๆ
เมื่อมองออกไปนอกรั้วมหาวิทยาลัยจากสระบัวอันเงียบสงบ จะแลเห็นตึกสูงระฟ้าอันเป็นสัญลักษณ์ของเมืองตงไห่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางท้องฟ้าราตรี บนยอดตึกมีแสงไฟประดับกะพริบวิบวับส่องประกาย หมุนวนสลับสีท่ามกลางความมืดมิด หมุนวนไปมาไม่หยุดหย่อน
เจียงหลี่หลี่ทอดสายตามองแสงไฟบนตึกนั้นอย่างเหม่อลอย
เบื้องหน้าคือสระบัว
ใบบัวในฤดูกาลนี้ย่อมโรยราเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา สระบัวที่ไม่ได้สว่างไสวอะไรอยู่แล้ว กิ่งก้านที่แห้งเหี่ยวจึงแผ่ขยายระเกะระกะ คล้ายดั่งกำลังหยอกเย้าข่มขวัญผู้คน ทว่ากลับดูน่ารักไปอีกแบบ
สายลมพัดเอื่อยๆ มาเป็นระลอก ราวกับจะพัดพาความอ่อนโยนทั่วทั้งสระให้แทรกซึมเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจของผู้คน
เมื่อครู่นี้ที่เธอโพล่งประโยคนั้นออกไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เจียงหลี่หลี่ก็เริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอแอบชำเลืองมองอี้หยาง สายตาของเขายังคงทอดมองไปข้างหน้าอย่างสงบนิ่ง ราวกับคำตอบรับเมื่อครู่นี้ได้เลือนหายไปในชั่วพริบตา
อย่างไรเสียบทสนทนาก็ต้องดำเนินต่อไป เจียงหลี่หลี่จึงเอ่ยขึ้นว่า "อี้หยาง เธออยากพบพ่อแม่ของฉันไหม?"
อี้หยางหันกลับมายิ้มบางๆ แล้วถามกลับว่า "พี่อยากให้ผมพบหรือเปล่าครับ?"
เจียงหลี่หลี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ช่างเถอะ พักเรื่องนี้ไว้ก่อน ตอนนี้พวกเราจะไปทำอะไรกันต่อดี?"