เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 360 มีเพียงสิ่งที่สูญเสียไปแล้วเท่านั้น จึงจะกลายเป็นนิรันดร์
เรื่องการเต้นรำนั้นไม่ได้ง่ายดายถึงเพียงนั้นเลย
หลังจากวันนั้นที่ได้ร่วมชมงานเต้นรำผ่านวิดีโอคอลกับเจียงหลีหลี ยามว่างเขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องนี้อยู่เสมอ ดังนั้นตอนที่เดินเล่นในหอสมุด จึงมักจะเผลอชำเลืองมองหาหนังสือที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยสัญชาตญาณ
อี้หยางรู้ดี ในงานเต้นรำที่กำลังจะมาถึงนี้ สำหรับเจียงหลีหลีแล้วก็เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้เต้นรำเช่นกัน
และตัวเขาเองย่อมไม่เคยสัมผัสกับการเต้นรำบอลรูมมาก่อนเลยในชีวิต
ห่างจากงานเต้นรำระดับมหาวิทยาลัยผ่านพ้นไปเพียงวันเดียว
ในห้องพักมีพื้นที่คับแคบเกินไป อี้หยางจึงลากตัวพานหยางมายังมุมอันเงียบสงบไร้ผู้คนริมสระบัวหนิงจิ้ง
ในยามเช้าตรู่ของฤดูใบไม้ร่วง แนวป่าละเมาะรอบสระบัวหนิงจิ้งมีม่านหมอกบางๆ ลอยอ้อยอิ่ง มีนักศึกษาที่วิ่งออกกำลังกายยามเช้าวิ่งผ่านไปเป็นครั้งคราว วันใหม่และพลังชีวิตระลอกใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
"ตกลงว่าพวกเรามาทำอะไรที่นี่กันเนี่ย?" พานหยางจ้องมองสระบัวหนิงจิ้งอย่างเหม่อลอย
อี้หยางลูบศีรษะของพานหยางเบาๆ เทียบส่วนสูงของเขาดู แล้วครุ่นคิดพึมพำกับตนเอง "อืม... สูงพอๆ กันเลย..."