เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 362 ความบริสุทธิ์... อรุณสวัสดิ์
ยามตื่นขึ้นมา นอกหน้าต่างมีสายฝนโปรยปรายลงมาบางเบา
อี้หยางลืมตาขึ้นอย่างเงียบเชียบ เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลากี่โมง ผ้าม่านปิดสนิทแน่นหนา มีเพียงแสงสลัวรำไรส่องลอดเข้ามาเล็กน้อย และเขาก็ไม่ได้คิดจะควานหาโทรศัพท์มือถือท่ามกลางข้าวของในความมืดเพื่อดูเวลาเลยแม้แต่น้อย—การจะรู้ว่ากี่โมงแล้วไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาสามารถนอนต่อได้นานเท่าที่ต้องการ
เจียงหลี่หลี่ในฐานะพี่สาว เจียงหลี่หลี่ในฐานะคุณครู เจียงหลี่หลี่ในฐานะแฟนสาว หรือแม้กระทั่งเจียงหลี่หลี่ในฐานะภรรยาในอนาคต ยามนี้กำลังนอนซุกแนบแอบอิงอยู่ในอ้อมอกของเขาอย่างเงียบสงบและนุ่มนิ่ม อุณหภูมิร่างกายของเธออบอุ่นยิ่ง คล้ายดั่งผืนทรายขาวที่ได้รับการอาบไล้ด้วยแสงแดดอันอบอุ่น
เขาเพียงแค่ลืมตาขึ้น ไม่ได้ขยับพลิกกาย และไม่ได้พยายามจะหันไปมองเธอ เพียงแค่ผิวกายสัมผัสแนบชิด ใช้ร่างกายซึมซับไออุ่นของเธอไว้ ก็สุขล้นพ้นเหลือเกินแล้ว
สำหรับเขาแล้ว การมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับหญิงสาวย่อมไม่ใช่ครั้งแรก... อย่างไรเสียชาติก่อนเขาก็เคยมีแฟนสาวมาก่อน ในจุดนี้เมื่อนึกขึ้นมาคราใดก็ยังคงรู้สึกผิดบาปอยู่บ้าง เมื่อเทียบกับตัวเขาแล้ว พี่สาวคนนี้ที่อายุจริงมากกว่าเขาเพียงเล็กน้อย ไม่เคยมีความสัมพันธ์หรือข้องแวะกับชายหนุ่มคนใดมาก่อนเลยจริงๆ