เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 352 ทิศทาง
ภายใต้การชี้ทางของหม่าเหวินอู่ รถแล่นมาถึงร้านหม้อไฟต้มซุปแห่งหนึ่งนอกมหาวิทยาลัย
หม่าเหวินอู่กล่าวว่า "ตั้งแต่ตอนอยู่ปีหนึ่ง ฉันก็กระตือรือร้นใช้เวลาช่วงปิดเทอมเสาะหาโอกาสไปฝึกงานมาโดยตลอด นักศึกษาจำนวนมากมักจะรอจนถึงตอนปีสามหรือปีสี่ ตอนที่ต้องประทับตราเอกสารผ่านงาน ถึงค่อยวิ่งวุ่นไปหาที่ฝึกงาน อันที่จริงฉันคิดว่าแบบนั้นมันสายเกินไปแล้ว"
"ฉันไปฝึกงานโดยมีเป้าหมายเพียงข้อเดียว คือเพื่อที่จะก้าวเข้าสู่สังคมได้อย่างราบรื่นยิ่งขึ้น หากพูดแยกย่อย การเข้าฝึกงานในบริษัทให้เร็วที่สุด ด้านหนึ่งทำให้เราได้รู้จักสังคมล่วงหน้า และอีกด้านหนึ่งยังทำให้เราได้รู้จักตนเองล่วงหน้าอีกด้วย"
เมื่อได้ยินคำพูดของหม่าเหวินอู่ อี้หยางก็ครุ่นคิดตาม
เพื่อนของหม่าเหวินอู่ก็เป็นสมาชิกในทีมของพวกเขาเช่นกัน มีชื่อว่าซาจิน เป็นนักศึกษาชายจากคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์เช่นกัน ชายหนุ่มสายวิทย์แท้ๆ สวมแว่นตา รูปร่างผอมกะหร่องมาก และมีเส้นผมดกหนา
ตอนที่ได้พบกับอี้หยาง ซาจินรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง กวาดสายตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าหนึ่งรอบแล้วเอ่ยว่า "นายเรียนสาขาวิชาพละศึกษาใช่ไหม?"
อี้หยางรู้สึกแปลกใจจึงถาม "ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?"
ซาจินตอบตามตรง "ตัวสูงมากเลยนี่นา..." เขาใช้มือทำท่าประกอบ "แล้วก็ดูบึกบึนกำยำมากด้วย"
ความจริงอี้หยางไม่ได้มีกล้ามเนื้อที่ใหญ่โตเกินจริง ทว่าสำหรับคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ เพียงกวาดสายตามองปราดเดียวก็มองเห็นสัดส่วนไหล่ เอว และสะโพกที่สมส่วนลงตัวของเขาได้อย่างชัดเจน