เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 353 คู่เต้นรำและทุนอุดหนุนการศึกษา
พริบตาเดียวก็ผ่านพ้นไปสองสัปดาห์แล้ว ความอบอ้าวของฤดูร้อนในช่วงฝึกทหารก่อนหน้านี้เลือนหายไปอย่างรวดเร็วจนแทบไม่ทันสังเกต
สถาปัตยกรรมอันเป็นเอกลักษณ์ของแต่ละวิทยาลัยภายในมหาวิทยาลัย อาคารโบราณเก่าแก่ อาคารเรียนหลังใหม่เอี่ยมอ่อง ถนนหนทาง พิพิธภัณฑ์ที่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชม โรงยิมกีฬา รวมถึงทะเลสาบฉางซือที่วางแผนว่าจะไปเยือนอยู่เสมอแต่ก็มีเหตุผลสารพัดให้ต้องคลาดแคล้วไปทุกที... ทุกสิ่งทุกอย่างค่อยๆ กลายเป็นภาพที่คุ้นเคยในสายตาของอี้หยาง
ภาพความเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทอย่างหนักในสมัยมัธยมปลายยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ คงเป็นเพราะในอดีตเคยชินกับความวุ่นวาย พอมาถึงมหาวิทยาลัย จู่ๆ ก็ไร้ซึ่งพันธนาการใดๆ และไม่มีคะแนนสอบที่เป็นรูปธรรมคอยเคี่ยวเข็ญอยู่รอบทิศ จังหวะชีวิตจึงเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด บางครั้งก็เกิดความรู้สึกว่างจนเบื่อขึ้นมาบ้าง
ทว่าคนเราไม่อาจเกิดความคิดทำนองนี้ขึ้นมาได้เลยจริงๆ เพราะพอเขารู้สึกว่าตนเองเริ่มว่างเมื่อไร มักจะมีงานวิ่งเข้ามาหาจนหัวหมุนทันที
เขาเป็นหัวหน้าห้อง เมื่อชีวิตในมหาวิทยาลัยเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ในฐานะหัวหน้าห้องอย่างอี้หยาง ย่อมต้องเริ่มรับหน้าที่จัดการเรื่องราวหยุมหยิมสารพัดอย่างไปโดยปริยาย
เดิมทีก็เตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว ทว่าพอต้องเผชิญหน้าเข้าจริงๆ ก็ยังคงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง...
มันวุ่นวายกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก