เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 322 คบหากัน
หลัวปิงเห็นอี้หยางหลังจากได้รับข้อความข้อความหนึ่ง ร่างกายก็พลันยืดตรงขึ้นมาทันที คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน จึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "เป็นอะไรไปเหรอ?"
อี้หยางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เอ่ยว่า "เมืองรั่วเหลียง มีสนามบินใช่ไหม?"
"อ้าว? มีน่ะมันก็มีอยู่หรอก... แต่มันอยู่ห่างจากตัวเมืองไปตั้งชั่วโมงนึงแน่ะ" หลัวปิงตามกระบวนการคิดของอี้หยางไม่ทัน ทำสีหน้าพิลึกพิลั่นพลางถาม "นายคงไม่ได้ตั้งใจจะ..."
อี้หยางส่ายหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "รอบๆ เมืองรั่วเหลียงมีสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจอยู่เยอะแยะ นายช่วยพาคนอื่นๆ รอฉันอยู่ที่นี่สักหนึ่งวัน ขอแค่วันเดียวเท่านั้น"
"หา?"
อี้หยางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดค้นหาอยู่นานสองนาน พบว่าเมืองรั่วเหลียงมีสนามบินขนาดเล็กอยู่จริงๆ กวาดสายตามองรอบหนึ่ง เห็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดคือวันพรุ่งนี้เช้าตอน 7 โมง บินตรงสู่เมืองฮั่นหนิง จึงกดจองตั๋วโดยไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย
จากนั้น อี้หยางก็ก้มมองเวลา แล้วตั้งนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์มือถือ หันไปบอกหลัวปิง "พรุ่งนี้ตีสี่ ช่วยขับรถไปส่งฉันที่สนามบินหน่อยนะ"
หลัวปิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ยกแก้วกระดกเบียร์ที่เหลือจนหมด จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา โดยไม่ถามเหตุผลเลยสักคำ พยักหน้ารับ "ได้สิ"
อี้หยางมองดูหลัวปิงด้วยแววตาอันซับซ้อน เอ่ยว่า "ขอโทษด้วยนะพวก"