เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 323 เป็นเพียงก้าวแรกของการเดินทัพทางไกลหมื่นลี้
สายฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะตกลงมาอย่างจริงจัง ทว่าบรรดาคุณปู่คุณย่าในสวนสาธารณะต่างก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันกลับบ้าน พลางบ่นพึมพำถึงสภาพอากาศที่ชวนให้หงุดหงิดใจ ทว่าฝีเท้าที่ก้าวเดินกลับดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ยิ่งนัก
อี้หยางมองดูผู้คนเหล่านั้นด้วยความรู้สึกอิจฉา ช่างเป็นชีวิตวัยชราที่งดงามยิ่งนัก ในแต่ละวันไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงแค่เสพสุขกับชีวิตอย่างเรียบง่ายก็เพียงพอแล้ว
ในเวลานี้ หยดน้ำหยดหนึ่งฝ่าการขวางกั้นของกิ่งใบหนาทึบของต้นไม้ ตกกระทบลงบนหน้าผากของอี้หยาง สัมผัสอันเย็นเยียบทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมอง
แม้จะกล่าวว่า สายฝนมีความหมายอันแสนพิเศษสำหรับเขากับเจียงหลีหลี ทว่าในเวลานี้หากต้องมาตากฝนกันเข้าจริงๆ...
เขาชำเลืองมองชุดกระโปรงของเจียงหลีหลี
มันคงจะไม่ใช่เรื่องที่โรแมนติกสักเท่าไรเป็นแน่
อี้หยางลุกขึ้นยืน เอ่ยว่า "ฝนจะตกแล้วครับ"
เจียงหลีหลีพยักหน้ารับ "พวกเราเปลี่ยนที่กันเถอะ"
"ครับ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"