เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321 ฉันอยากเจอนาย
ราตรีดึกสงัดแล้ว
หลังจากสุ่มเลือกร้านอาหารพื้นเมืองแห่งหนึ่งในเมืองรั่วเหลียงเพื่อรับประทานมื้อค่ำ ทุกคนต่างพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่างออกรสอีกครั้ง จากนั้นจึงพากันเดินกลับโรงแรม
แม้ว่าจะเป็นกลุ่มคณะที่มีสมาชิกถึงสิบเอ็ดคน ทว่าหลังจากเดินออกจากร้านอาหารมาแล้ว การเดินทอดน่องไปพลางพูดคุยเล่นกันไปพลาง ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะล้อมวงคุยเรื่องเดียวกันอย่างจดจ่อเหมือนตอนนั่งอยู่ในร้านอาหาร หากแต่แยกย้ายกันเดินเกาะกลุ่มเป็นกลุ่มย่อยสองสามคน พูดคุยในเรื่องของตนเองไปตลอดทาง
อี้หยางเดินอยู่ตรงกลาง ด้านหน้าของเขาคือชิวเสากั่วหร่านและลั่วลั่วเยวี่ย เด็กสาวสองคนคนหนึ่งตัวสูงคนหนึ่งตัวเตี้ย มองจากแผ่นหลังเบื้องหลังก็มองออกได้ชัดเจนว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองยังคงแนบแน่นสนิทสนม ไม่รู้ว่าคุยกันถึงเรื่องสนุกอะไร ชิวเสากั่วหร่านจึงหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมาเป็นระยะๆ
สิ่งที่ทำให้ผู้คนประหลาดใจอยู่บ้างก็คือ อันดับมหาวิทยาลัยในฝันของลั่วลั่วเยวี่ยกลับเป็นมหาวิทยาลัยสายตำรวจ หรือหากจะพูดให้ตรงเป้าและชัดเจนยิ่งขึ้นก็คือ เธออยากจะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่พ่อของเธอเคยเรียนนั่นเอง
ชิวเสากั่วหร่านมีผลการเรียนไม่สู้ดีนัก โดยรวมแล้วจึงอยู่ในสภาวะที่ไม่มีเป้าหมายชัดเจน เพียงแค่นั่งรอคอยให้คะแนนสอบเกาเข่าประกาศออกมาอย่างใจจดใจจ่อ แล้วค่อยพยายามเฟ้นหามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ภายในกรอบคะแนนที่กำหนดไว้... สภาพการณ์ก็ประมาณนี้