เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 306 เริ่มเห็นผลลัพธ์
ในหมู่บ้านจัดสรรที่เจียงหลี่หลี่อาศัยอยู่มีที่จอดรถที่ยังไม่ได้ขายออกอยู่หลายช่อง ยานพาหนะภายนอกสามารถจอดได้โดยชำระค่าบริการตามเวลา อี้หยางจึงนำรถไปจอดไว้ตรงช่องจอดว่างที่ไม่มีเจ้าของแห่งหนึ่งไม่ไกลจากที่จอดรถของเจียงหลี่หลี่
ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน ทั้งสามคนก้าวเข้าลิฟต์พร้อมกัน พอถึงชั้นหนึ่งลิฟต์ก็หยุดลงครู่หนึ่ง หญิงสูงวัยคนหนึ่งจูงหลานชายของเธอเดินเข้ามา
คุณยายมีผมขาวโพลนเต็มศีรษะ ทว่าแผ่นหลังยังคงเหยียดตรง ดูมีสง่าราศีไม่น้อย สายตาสบประสานกับทั้งสามคนในลิฟต์อย่างเป็นมิตร แล้วจึงเอ่ยกับหลานชายว่า "หยางหยาง พวกเราอยู่ชั้นไหนกันจ๊ะ"
เด็กน้อยเป็นเด็กชายวัยสามสี่ขวบ ท่าทางสะอาดสะอ้านและขี้อาย ตอบกลับอย่างว่าง่ายว่า "ชั้น 17 ครับ"
เมื่อเห็นภาพนี้ อี้หยางก็อดนึกถึงคุณย่าของตนเองไม่ได้ ตอนเด็กๆ คุณย่าก็เคยปลอบโยนและเอาใจเขาแบบนี้เช่นกัน
คุณยายอุ้มหลานชายขึ้นมา เด็กชายมองหาหมายเลข 17 แล้วออกแรงกดลงไป
"หยางหยางเก่งจังเลย"
เมื่อได้เห็นภาพนี้ ทั้งสามคนที่อยู่ด้านหลังต่างรู้สึกอบอุ่นหัวใจอยู่บ้าง
เจียงหลี่หลี่มีสีหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม ขยับเข้าไปมองดูเด็กชาย พลางกะพริบตาให้เขา