เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 303 ความชอบ
อี้หยางไปเข้าสอบแล้ว เจียงหลี่หลี่กับหวังซางหนิงในฐานะผู้ติดตามกลับไม่รู้สึกเบื่อหน่ายแต่อย่างใด ทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่ในห้องโถง
ท้องฟ้าเริ่มแจ่มใสขึ้นเรื่อยๆ
เมืองเบื้องล่างม่านเมฆประหนึ่งถูกคลุมไว้ด้วยเงามืด แม้เมฆฝนจะยังไม่สลายไป ทว่าแสงตะวันได้สาดส่องทะลุผ่านลงมา ประกายแสงอันอบอุ่นสดใส
ด้านนอกห้องโถงรอสอบพลันสว่างไสวขึ้นมา
หวังซางหนิงลุกขึ้นยืน มองซ้ายมองขวา เล็งทิศทางหนึ่งได้อย่างแม่นยำ แล้วเอ่ยกับเจียงหลี่หลี่ว่า "ตรงโน้นเหมือนจะมีเครื่องดื่ม เดี๋ยวฉันไปซื้อมาสองขวดนะคะ"
"ได้จ้ะ"
หวังซางหนิงสาวเท้าก้าวยาวอย่างกระฉับกระเฉงเดินไป
เจียงหลี่หลี่มองตามแผ่นหลังของหวังซางหนิง รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง
ความจริงแล้วเธอมีญาติอยู่ไม่น้อย ทว่ากลับชื่นชอบซางหนิงผู้เป็นญาติผู้น้องคนนี้มากที่สุด มิใช่เพียงเพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงเหมือนกันเท่านั้น หากแต่เป็นเพราะแม้ทั้งคู่จะมีอายุห่างกันถึงหกปี ทว่าตั้งแต่เด็กจนโตกลับไม่เคยเกิดช่องว่างระหว่างวัยเพราะเรื่องนี้เลย