เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 302 ยังให้เขาไม่ได้
วันนี้ฝนเริ่มตกลงมา
สายฝนในเดือนพฤศจิกายน ช่างเหน็บหนาวอย่างไม่ธรรมดาจริงๆ
ที่ปัดน้ำฝนแกว่งไปมาอย่างเอื่อยเฉื่อย ทิ้งรอยรูปพัดไว้สองรอยบนกระจกหน้ารถ หยดน้ำฝนแต่งแต้มคราบน้ำกระจายสะเปะสะปะอยู่บนนั้น ก่อนจะถูกปาดออกไปในวินาทีถัดมา
ตอนที่เจียงหลี่หลี่ขับรถ สายตาจะถูกที่ปัดน้ำฝนดึงดูดไปเป็นบางครั้ง หยดน้ำฝนที่อยู่นอกรัศมีของที่ปัดน้ำฝนมักจะเกาะนิ่งไม่ยอมไปไหนอยู่ตรงมุมใดมุมหนึ่ง เธอจึงรู้สึกขัดหูขัดตาอยู่บ้าง จนกระทั่งในหางตา หยดน้ำเหล่านั้นชนเข้าด้วยกัน รวมตัวกันจนกลายเป็นสายน้ำสายใหญ่ ไหลลงมาตามแนวเส้นที่ไม่เป็นระเบียบ แล้วปะทะเข้ากับที่ปัดน้ำฝน เธอถึงจะรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
ทว่าโดยรวมแล้ว สายตายังคงจับจ้องอยู่บนถนนเบื้องหน้า
เธอคิดในใจว่า ตนเองกลายเป็นสารถีหญิงรุ่นใหญ่ผู้เจนจัดไปแล้ว สามารถทำสองอย่างพร้อมกันได้ พวงมาลัยก็ยังนิ่งมั่นคงถึงเพียงนี้
เธอรู้สึกกระหยิ่มใจอยู่บ้าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย พลางฮัมเพลงเบาๆ พลางฉุกคิดขึ้นมา นึกถึงท่วงท่าของพวกคนขับรถมือเก๋าที่มือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหนึ่งวางทาบบนคันเกียร์แล้วรู้สึกว่าเท่ระเบิด เมื่อเห็นว่าทัศนวิสัยข้างหน้าโปร่งโล่ง บนถนนไม่มีรถเลยสักคัน จึงใช้มือซ้ายกุมพวงมาลัย แล้วยื่นมือขวาไปแตะคันเกียร์
อี้หยางที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นท่าทางนี้ของเธอ จึงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า "นี่ไม่ใช่รถเกียร์ออโต้เหรอครับ"