เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 300 ดูแล
ในห้องนั่งเล่นเปิดไฟไว้เพียงดวงเดียว แสงสว่างนุ่มนวลอบอุ่น เจียงหลีหลีกำลังขดตัวดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา ยามได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น นางจึงเอี้ยวคอหันไปมองดูที่ประตู...
อ๋อ คงเป็นภาพลวงตา...
แล้วหันกลับมาดูโทรทัศน์ต่อ
“ก๊อกๆ...”
เจียงหลีหลีจึงค่อยตั้งใจเงี่ยหูฟัง คล้ายดั่งเป็นเสียงเคาะประตูจริงๆ จึงสวมรองเท้าแตะรูปหัวกระต่าย รีบวิ่งเหยาะๆ ไปดูที่ตาแมว เมื่อเห็นว่าเป็นใบหน้าของอี้หยาง จึงรีบเปิดประตูออกทันควัน
“เมื่อกี้พี่อยู่ในห้องน้ำน่ะ เลยไม่ได้ยินเสียงเคาะ...” เจียงหลีหลีแก้ตัวหน้าตาเฉยโดยไม่กระดากอายแม้แต่น้อย
อี้หยางฝืนยิ้มอย่างเหนื่อยล้า ล้วงกล่องของขวัญกล่องหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นส่งให้เจียงหลีหลี
เจียงหลีหลีชะงักไป ก่อนที่บนใบหน้าจะปรากฏรอยยิ้มดีใจสุดขีด “ของขวัญที่ซื้อมาฝากพี่เหรอ?”
“ครับ”