เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 299 อี้หยางล้มป่วย
“เปาะแปะ...”
“เปาะแปะ เปาะแปะ...”
ใต้ร่มคันหนึ่งซึ่งไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย มีเด็กหนุ่มหนึ่งคนและเด็กสาวสองคนเบียดเสียดอยู่ด้วยกัน หยาดฝนตกลงมากระทบผืนร่ม เด็กสาวทั้งสองคนยืนขนาบข้างเด็กหนุ่ม ไหล่ของพวกนางเปียกปอนไปบ้างแล้ว ทว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงกลางกลับแห้งสนิท... เพียงแต่ในเวลานี้เขาก็มิได้รู้สึกเบิกบานใจสักเท่าใดนัก
“จานเช่า นายขยับร่มไปทางพี่สิงหน่อยสิ”
“ฉันไม่เป็นไรหรอก”
จานเช่าถอนหายใจเบาๆ “ไม่อย่างนั้น... ให้ฉันวิ่งลุยฝนไปคนเดียวดีไหม?”
เหลียงรุ่ยหมิ่นหัวเราะเจ้าเล่ห์พลางเอ่ย “ไม่เป็นไรหรอก นายกลัวอะไรอยู่เหรอ?”
“เอ่อ...”
สิงอิ่งตันเริ่มสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นแล้ว นางส่ายหน้าอย่างจริงจัง “อย่าเลย อี้หยางสละร่มให้พวกเรา ก็เพราะหวังว่าพวกเราจะไม่เป็นหวัด ร่างกายของเขาแข็งแรงกว่าพวกเราเยอะ จากสระบัวหนิงจิ้งเดินไปถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยตงไห่ต้องใช้เวลาอย่างน้อยยี่สิบกว่านาที หากพวกเราเปียกฝนไปตลอดทางจนเป็นหวัดกันหมด ย่อมเป็นผลกระทบใหญ่หลวงต่อการแข่งขันในวันพรุ่งนี้แน่นอน”