เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 298 สายศิลป์หรือสายวิทย์?
ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันโต้วาทีในระดับใด พลังในการสะกดและโน้มน้าวอารมณ์ของผู้ฟังในสถานที่จริงล้วนมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด บางครั้งถึงกับสำคัญยิ่งกว่าตัวตรรกะเหตุผลเองเสียด้วยซ้ำ
ตัวอี้หยางเองก็รู้ดีว่า ตรรกะในบทกล่าวเปิดประเด็นของตนเองมิได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทว่าขอเพียงสามารถปลุกเร้าความรู้สึกร่วมของผู้ฟังได้ ก็ย่อมมีคนพยักหน้าเห็นพ้องกับเจ้า ซึ่งจะยิ่งบั่นทอนขวัญกำลังใจของคู่ต่อสู้ลงไปอีกขั้น
ยังคงเป็นคำกล่าวเดิม แม้บนเวทีเจ้าจะเอ่ยถ้อยคำที่สามารถหักล้างได้โดยง่าย ทว่าหากฝ่ายตรงข้ามไม่ทันตระหนัก ไม่ได้หยิบยกขึ้นมาหักล้าง ข้อโต้แย้งของเจ้าก็นับว่าประสบความสำเร็จแล้ว
ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีสาเหตุจากการเตรียมตัวไม่เพียงพอพอกันทั้งคู่ ในช่วงของผู้โต้วาทีคนที่สองและคนที่สาม การปะทะคารมจึงมิได้เฉียบคมเท่ากับช่วงเปิดประเด็น กระทั่งให้ความรู้สึกคล้ายดั่งยิ่งพูดยิ่งออกทะเลไปบ้าง โชคดีที่สิงอิ่งตันมีความนิ่งสงบมั่นคงเพียงพอ ช่วยดึงจังหวะกลับเข้าสู่ประเด็นได้หลายต่อหลายครั้ง ทำเอาคณะกรรมการด้านล่างขมวดคิ้วแล้วสลับกับพยักหน้า
จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงการโต้วาทีอิสระ บรรยากาศจึงค่อยกลับมาดุเดือดร้อนระอุอีกครา
“ลำดับต่อไปเข้าสู่ช่วงการโต้วาทีอิสระ ทั้งสองฝ่ายมีเวลาฝ่ายละสี่นาที ขอเชิญฝ่ายเสนอเป็นผู้เริ่มก่อนครับ”
สิ้นเสียงประกาศของพิธีกร ผู้โต้วาทีคนที่สองฝ่ายเสนอก็ยืนขึ้นทันที