เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 287 ความกล้าหาญที่จะเริ่มต้น
หลังจากไม่ได้พบหน้าหวังซังหนิงมาระยะหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของตนเองหรือไม่ อี้หยางรู้สึกว่าเธอดูเหมือนจะอวบอิ่มขึ้นมาเล็กน้อย... แน่นอนว่า ในเมื่อยังอยู่ในขั้นที่สงสัยว่าเป็นเพียงภาพลวงตา ต่อให้น้ำหนักจะขึ้นมาสักนิดหน่อยก็ไม่ได้เสียหายอะไร ทว่าอย่างไรเสียเธอก็หยุดพักการฝึกซ้อมกีฬามาพักใหญ่แล้ว อีกทั้งเธอยังเป็นตัวกินจุ หากน้ำหนักจะเพิ่มขึ้นมานิดหน่อยจริงๆ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด
แน่นอนว่า ในความเป็นจริงแล้วระดับไขมันในร่างกายของหวังซังหนิงในยามนี้ถึงจะนับว่าปกติ เพราะตอนที่ฝึกซ้อมกีฬานั้นระดับไขมันจะต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานทั่วไป
ยามนี้ทั้งสองคนกำลังเดินอยู่บนท้องถนน ฤดูร้อนเพิ่งจะผ่านพ้นไป แต่อุณหภูมิยังคงไม่ทันได้คลายความร้อนลง บางวันยังคงทำให้ผู้คนร้อนจนเหงื่อท่วมศีรษะได้ ทั้งสองคนสวมชุดนักเรียน ต่างก็นำเสื้อคลุมตัวนอกมาผูกมัดไว้ที่เอว
“จะพาไปไหนเหรอ?” หวังซังหนิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
อี้หยางเอ่ย “แนะนำเพื่อนให้เธอรู้จักน่ะ พวกเรานัดกันไว้ว่าพอการแข่งขันรอบนี้จบลง จะไปกินเลี้ยงด้วยกันมื้อหนึ่ง เพราะฉันเป็นคนเลี้ยง ก็เลยพาเธอไปด้วยได้ไม่มีปัญหา”
“กินอะไรเหรอ?” ดวงตาของหวังซังหนิงเป็นประกายระยิบระยับ
อี้หยางยิ้ม “บุฟเฟต์ซีฟู้ดร้านหนึ่งน่ะ”
“ยอดเยี่ยมไปเลย!” หวังซังหนิงเอาศอกกระทุ้งอี้หยางเบาๆ “ขอบใจนะที่ยังนึกถึงฉันน่ะ”
อี้หยางมองดูหวังซังหนิงด้วยความชื่นชมอย่างยิ่ง