เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 284 เรื่องในใจของเจียงหลีหลี
ยามที่เดินทางกลับมาถึงใต้ตึกคอนโด ท้องฟ้าก็มืดสนิทลงอย่างสมบูรณ์แล้ว
อี้หยางแหงนหน้ามองขึ้นไปจากชั้นล่าง เห็นแสงไฟในห้องนั่งเล่นสว่างอยู่ ดูท่าเจียงหลีหลีคงกลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว
หลังจากขึ้นไปถึงห้อง เปลี่ยนรองเท้าตรงหน้าประตู ก้าวเดินเข้าไปด้านใน ก็เห็นเจียงหลีหลีนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา ท่อนแขนท้าวไว้บนหัวเข่า สองมือรองใต้คาง ดูคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง
อี้หยางเดินเข้าไปหา กำลังจะเอ่ยทักทาย ทว่าเจียงหลีหลีกลับเอียงใบหน้าหันมามองเขา จู่ๆ ก็เอ่ยถามว่า “อี้หยาง ในสายตาของเธอ ฉันเป็นคนแบบไหนเหรอ?”
อี้หยางชะงักไปเล็กน้อย “หา?”
“เอ่อ... ช่างเถอะ ฉันเปลี่ยนคำถามใหม่ดีกว่า ฉันควรถามว่า ในสายตาของเธอ คุณหนูตระกูลร่ำรวยเป็นคนแบบไหนกัน?”
“เรื่องนี้...” เดิมทีอี้หยางตั้งใจจะพูดจาหวานๆ เอาใจสักสองสามประโยค แต่เมื่อเห็นเจียงหลีหลีกำลังจ้องมองตนด้วยสีหน้าจริงจัง ในใจจึงอดคิดสงสัยไม่ได้ หรือว่าวันนี้เธอจะไปเจอเรื่องกระทบกระเทือนใจอะไรมา? เขาจึงเริ่มคิดทบทวนคำถามนี้อย่างจริงจัง ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา คิดดูครู่หนึ่งจึงเอ่ย “อืม... ผมเคยเจอคุณหนูบ้านรวยแค่พี่คนเดียวนี่นา”
ใบหน้าของเจียงหลีหลีแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย เพราะคำพูดก่อนหน้านี้ได้วางตำแหน่งให้เธอเป็น ‘คุณหนูบ้านรวย’ ไปแล้ว แม้ว่านี่จะเป็นความจริง และเธอเองก็ไม่ได้คิดจะหลีกเลี่ยงสถานะนี้ แต่การถูกคนอื่นเรียกขานเช่นนี้ก็ยังคงทำให้รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง