เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 283 ความรู้สึกหัวใจเต้นแรง (ตอนจบ)
ท้องฟ้าเริ่มโพล้เพล้ใกล้ค่ำ
ท้องฟ้าหลังสายฝนโปรยปรายเป็นสีเทาหม่นอันน่าเอ็นดู เครื่องบินกระดาษลำหนึ่งไม่รู้ร่อนมาจากทิศใดแล่นเฉียดผ่านฟากฟ้า ก่อนจะตกลงบนกระเบื้องสีเขียวคล้ำของเมืองโบราณอย่างเอียงกะเท่เร่ นกน้อยตัวหนึ่งกระโดดเข้ามาใกล้ เอียงคอจิกเบาๆ สองทีอย่างว่องไว แล้วสลัดปีกบินทะยานขึ้นสู่เวหา บินเฉียดผ่านทิวทัศน์หมู่อาคารโบราณอันวิจิตรตระการตา เมื่อมองมุมสูงลงมายังเบื้องล่าง มีตรอกซอกซอยอันคึกคักจอแจ กระโปรงยาวสีสันสดใส ชุดทางการสีแดงชาดของขุนนาง เด็กสาวผู้ถือร่มกระดาษหันมาแย้มยิ้ม จอมยุทธ์ผู้กอดกระบี่ไว้แนบอก คุณชายผู้ถือพัดจีบสะบัดพัดเบาๆ พลางชี้นิ้ววิจารณ์ผืนแผ่นดิน เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเร่ขายของไม่ขาดสาย... และผู้คนที่หยิบโทรศัพท์มือถือกับกล้องถ่ายรูปขึ้นมาถ่ายภาพเป็นระยะ
“เสร็จหรือยังจ๊ะ?”
“เดี๋ยวก่อนนะ ขออีกรูปหนึ่ง!”
ฉือเสี่ยวฮวนจัดท่าควงกระบี่สุดเท่ เติ้งเหวินเซียวช่วยกดชัตเตอร์ถ่ายภาพให้อย่างตื่นเต้น จากนั้นทั้งสองคนจึงกรูเข้ามาชะโงกดูรูปด้วยกันแล้วหัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน
อี้หยางกับหลัวปิงยืนมองดูเงียบๆ อยู่ข้างๆ นานๆ ครั้งก็จะถูกดึงตัวไปบังคับถ่ายรูปด้วยคนละรูปสองรูป โทรศัพท์มือถือของสองสาวจึงเต็มไปด้วยรูปถ่ายร่วมกันของพวกเขาทั้งสี่คน