เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 279 เครื่องบินพี่เลี้ยงที่แข็งแกร่งที่สุดในสายตาเด็กสาว
“อืม ได้ครับ”
หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว อี้หยางจึงหันไปบอกอีกสามคนที่เหลือ “ทางฉันเรียบร้อยแล้ว”
ตอนที่ภาพยนตร์ฉายจบ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว อย่างไรเสียทุกคนก็ยังคงเป็นนักเรียน หากตอนค่ำจะกลับดึก ย่อมต้องบอกกล่าวกับทางบ้านไว้ก่อน
หลัวปิงพักอาศัยอยู่กับน้าสาวในเมืองฮั่นหนิง ส่วนเด็กสาวทั้งสองคนนั้นพ่อแม่อยู่ที่เมืองฮั่นหนิงกันหมด เมื่อต่างคนต่างบอกกล่าวกับทางบ้านเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยเตรียมตัวไปหาอะไรกินกัน
ยามนี้ภายในศูนย์การค้าไม่ได้คึกคักเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว เพราะพนักงานร้านค้าต่างก็ต้องเลิกงานกลับไปพักผ่อนเช่นกัน ทั้งสี่คนเดินวนดูร้านอาหารสารพัดชนิดบนชั้นบนหนึ่งรอบ ในที่สุดจึงตัดสินใจไปกินราเมนญี่ปุ่นร้านหนึ่ง
เป็นฉือเสี่ยวฮวนที่เสนอขึ้นมา แต่พอจะเดินเข้าไป จู่ๆ เธอก็เกิดความลังเลขึ้นมาบ้าง จึงเอ่ยถามว่า “จริงสิ... คือว่า ปกติแล้วมื้อหนึ่งพวกนายจ่ายค่าอาหารกันประมาณเท่าไหร่เหรอ?”
เติ้งเหวินเซียวมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
อี้หยางคิดครู่หนึ่ง พลันกระจ่างแจ้งขึ้นในใจ
ระดับรายได้ที่แตกต่างกัน ระดับการจับจ่ายใช้สอยย่อมแตกต่างกันไปตามธรรมชาติ