เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 280 กิจวัตรประจำวันยามอยู่ลำพังกับเจียงหลีหลี
“ติ๊ง~”
ลิฟต์แล่นมาถึงชั้นเป้าหมาย
ประตูเปิดออก อี้หยางก้าวเดินออกมาจากด้านใน ก้มดูนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาสามทุ่มตรงแล้ว
วันแรกของช่วงปิดเทอมฤดูร้อน มีทั้งการเรียนรู้และการผ่อนคลาย นับเป็นหนึ่งวันที่ผสมผสานระหว่างการทำงานและการพักผ่อนได้อย่างลงตัว ทว่าไม่ว่าจะเป็นการเรียนหรือการเที่ยวเล่น ล้วนสูญเสียพลังงานไปไม่น้อย ยามนี้จึงรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก อยากจะล้มตัวลงนอนหลับให้เต็มอิ่มสักตื่น
ครั้นเพิ่งก้าวมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงเปียโนแว่วดังมาจากในห้อง
แววตาของอี้หยางไหววูบ เขาใช้กุญแจสำรองไขเปิดประตู แล้วค่อยๆ ผลักประตูเดินเข้าไปด้านในอย่างแผ่วเบา
ทันทีที่ประตูค่อยๆ เปิดกว้างออก เสียงเพลงเปียโนข้างหูก็พลันกังวานใสแจ่มชัดขึ้นตามไปด้วย
อี้หยางยืนอยู่ตรงหน้าประตู มองปราดเดียวก็เห็นเจียงหลีหลีกำลังนั่งหันหลังบรรเลงเปียโนอยู่ตรงมุมห้องนั่งเล่น
เมื่อนับดูแล้ว เจียงหลีหลีเหมือนจะไม่ได้เล่นเปียโนที่บ้านมานานมากแล้ว... แน่นอนว่ามิใช่เพราะเธอเกียจคร้าน แต่เป็นเพราะเธอคำนึงว่าเสียงเปียโนจะไปรบกวนการอ่านหนังสือของเขากับหวังซังหนิง ดังนั้นเฉพาะช่วงสุดสัปดาห์เท่านั้น เธอถึงจะเจียดเวลามาแตะต้องเปียโนสักเล็กน้อยเพื่อเล่นเพลงฝึกซ้อมสักสองสามบทเพลง