เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 275 รุดหน้าอย่างมั่นคง
บุหรี่มวนสุดท้ายในมือของโหวหลินมอดดับลง เขาจรดปากกาลงนามชื่อของตนเองลงบนสัญญาอย่างจริงจัง จากนั้นก็คลี่ยิ้มอย่างโล่งอกดั่งยกภูเขาออกจากอก เอ่ยกับลู่ติ่งเซิ่งว่า “ทำแบบนี้แล้ว ฉันก็ถือว่าไม่ติดค้างอะไรพี่ใหญ่แล้วนะ”
ลู่ติ่งเซิ่งนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน เอนกายพิงโซฟาแล้วเอ่ย “พูดตามตรง ฉันนับถือนายจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่านายจะหาเงินก้อนโตขนาดนี้มาได้”
“ตอนนี้พวกเราสองคนหายกันแล้ว ที่ดินผืนนั้นก็ควรคืนให้อี้หยางเสียที ตอนนั้นพี่ใหญ่ยอมเอาทรัพย์สินทั้งหมดไปจำนองเพื่อช่วยให้บริษัทผ่านพ้นวิกฤต ในตอนนั้นมันไม่ควรเป็นหน้าที่ที่เขาต้องมาแบกรับคนเดียวเลย”
ลู่ติ่งเซิ่งจุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวนเช่นกัน ข้อแตกต่างคือเขาไม่เคยสูบยี่ห้อหงถ่าซาน บุหรี่ถูกคีบไว้ระหว่างนิ้วมือโดยไม่ได้สูบ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะพูด”
“นายพูดมาสิ”
“ที่ดินผืนนั้นพวกนายถือไว้ที่จริงก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก”
“ฉันรู้ ก็รอบข้างโดนนายกว้านซื้อล้อมรั้วไว้หมดแล้วนี่ ถ้านายไม่พัฒนา ที่ดินสองแปลงนั้นก็ไร้ประโยชน์จริงๆ เรื่องนี้นายไม่พูดฉันก็รู้อยู่แล้ว แล้วยังไงล่ะ?”
ลู่ติ่งเซิ่งถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ย “ฉันให้ราคาสิบล้านหยวน ขายที่ดินผืนนั้นให้ฉันเถอะ”
โหวหลินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เอ่ยถาม “สิบล้านหยวน?”