เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 274 ท่วงท่าต้องว่องไว ลีลาต้องหล่อเหลา
ขับรถมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกของเมืองฮั่นหนิงหลายสิบกิโลเมตร ก็จะเข้าสู่พื้นที่ราบสลับเนินเขา มีสายน้ำไหลคดเคี้ยวพาดผ่าน เมื่อถึงบริเวณที่ภูมิประเทศราบเรียบ ก็เริ่มปรากฏหมู่บ้านให้เห็นประปราย บ้านเรือนสร้างเรียงรายเลียบไปตามถนนหลวง... เป็นเพียงรูปแบบชุมชนชนบทธรรมดาทั่วไป ไม่ได้มีความแตกต่างอันใด
ทว่าในช่วงวสันต์เดือนสามอันงดงาม พื้นที่แถบนี้กลับแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
รถโฟล์กสวาเกนเต่าสีน่ารักคันหนึ่งกำลังแล่นไปบนถนนอย่างเงียบสงบ รอบข้างมีรถที่ขับเร็วแซงผ่านไปทางเลนซ้ายเป็นระยะๆ ทว่าก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อจังหวะการขับขี่ของคนหลังพวงมาลัยเลยแม้แต่น้อย
เจียงหลีหลีกวาดมองไปจนสุดระยะสายตาอย่างต่อเนื่อง หลังจากผ่านจุดใดจุดหนึ่งไป สีสันสองข้างทางก็เริ่มสดใสสะพรั่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด อารมณ์ของเธอจึงเบิกบานยิ่ง จ้องมองถนนข้างหน้าพลางเอ่ยกับคนอื่นๆ ในรถ “วันนี้อากาศดีจริงๆ พวกเราไปแถวๆ เนี่ยเจียวันกันเถอะ ได้ยินว่าช่วงนี้ทุ่งดอกมัสตาร์ดที่นั่นบานสะพรั่งสวยงามมากเลยล่ะ”
อี้หยางมองออกไปนอกหน้าต่าง เอ่ยตามสบาย “ผมไม่มีปัญหาครับ”
หวังซังหนิงก็เอ่ย “ได้เลย แล้วเธอล่ะเหวินเซียว?”
เติ้งเหวินเซียวอึ้งไป รีบเอ่ย “ฉันยังไงก็ได้ทั้งนั้นจ้ะ...”
เจียงหลีหลีพยักหน้า เอ่ยอย่างตื่นเต้น “โอเคจ้า ในเมื่อไม่มีใครขัดข้อง พวกเราก็มุ่งหน้าไปทางนั้นกันเลย!”