เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 273 ไปปิกนิกกับพวกเธอสามคน
เรื่องที่พักอาศัยอยู่ที่เดียวกันกับหวังซังหนิง หลังจากผ่านไปได้ไม่นานย่อมแพร่สะพัดออกไปตามธรรมชาติ
แน่นอนว่า ในสถานที่ที่เด็กนักเรียนค่อนข้างมีคุณภาพอย่างมัธยมสาธิต แม้จะไม่อาจพูดได้ว่าไม่มีการนินทาลับหลังเลย แต่ย่อมไม่เลยเถิดจนเกินเหตุ ในตอนแรกทุกคนเพียงคิดว่าอี้หยางกับหวังซังหนิงน่าจะมีความเกี่ยวพันทางเครือญาติกันแบบใดแบบหนึ่ง... คนที่สนิทสนมกับพวกเขาสองคนมีไม่มากนัก จึงได้แต่เดากันไปต่างๆ นานา
เพียงแต่นานวันเข้า นักเรียนชายและหญิงที่อยากรู้อยากเห็นบางคนก็สืบเสาะผ่านข่าวซุบซิบจากสายต่างๆ ได้ยินเรื่องเล่าลือต่อๆ กันมา จนค่อยๆ ยืนยันได้ว่า ทั้งสองคนไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือดกันเลย ด้วยเหตุนี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงยิ่งจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นให้ทวีคูณยิ่งขึ้น
ต่อเรื่องนี้ อี้หยางกลับอธิบายกับเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่อยากรู้อยากเห็นเป็นพิเศษอย่างเปิดอกและตรงไปตรงมาว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับหวังซังหนิงน่ะเหรอ... ลูกพี่ลูกน้องของเธอคือคุณครูของฉันตอน ม.ต้น คนหนึ่ง ตอนนี้พวกเราสองคนต่างก็มาขอพักอาศัยอยู่ที่บ้านลูกพี่ลูกน้องของเธอน่ะ ความสัมพันธ์ก็ประมาณนี้แหละ”
สำหรับนักเรียนที่มาเรียนต่างถิ่นหากไม่ชอบการอยู่หอพักในโรงเรียน การหาบ้านคนอื่นแล้วจ่ายเงินเพื่อขอพักอาศัยแบบโฮมสเตย์ก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่มี เพียงแต่ในแถบยุโรปอเมริกาหรือช่วงประถมในประเทศอาจพบเห็นได้บ่อยกว่า ทว่าพออี้หยางอธิบายเช่นนี้แล้ว จึงไม่ค่อยทำให้ผู้คนประหลาดใจนัก