เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 272 นักกีฬาระดับหนึ่ง
“สู้ๆ!”
“ตงฉายสู้เขา!”
บรรยากาศในสนามคึกคักอย่างยิ่ง กวาดสายตามองไปแทบทั้งหมดล้วนส่งเสียงเชียร์โรงเรียนตงฉาย บริเวณกลางสนาม กรรมการผู้ตัดสินชูมือขึ้นให้สัญญาณ จากนั้นจึงส่งบอลให้ผู้เล่นมัธยมสาธิตที่อยู่ข้างเส้นเพื่อเปิดบอลเข้าเล่น
การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เติ้งโจวประกบติดอี้หยางโดยตรง
อี้หยางยังไม่ทันได้บอล เงาร่างหนึ่งก็ปรี่เข้ามาพัวพันอยู่ตรงหน้า ย่อมเป็นเติ้งโจวนั่นเอง
“คราวก่อนที่ดวลเดี่ยวกันนายแค่โชคดีหรอก” เติ้งโจวยิ้มบางๆ พลางใช้คำพูดพูดยั่วโมโหอี้หยางอย่างต่อเนื่อง
ในสนามบาสเกตบอล ไม่ว่าจะเป็นสนามสตรีทบาสเกตบอลข้างถนน หรือสังเวียนระดับสูงสุดอย่าง NBA แทรชทอล์ก (Trash Talk) คำพูดยั่วยุก็เป็นองค์ประกอบสำคัญที่ขาดไม่ได้เสมอ
หากวางไว้ในบริบทวัฒนธรรมอเมริกัน ผู้คนไม่น้อยกระทั่งมองว่าแทรชทอล์กคลาสสิกคือศิลปะแขนงหนึ่ง คำพูดยั่วชั้นยอดไม่เพียงบั่นทอนสมาธิของคู่แข่งและปลุกขวัญกำลังใจ แต่คำพูดอันแยบยลบางประโยคไม่มีคำหยาบคายเลยสักคำเดียว ทว่ากลับชวนให้เจ็บแสบและตราตรึงใจยิ่งนัก อย่างเช่น 'ข้ามแกก็เหมือนข้ามถนนตอนเช้าตรู่' หรือ 'ฉันจะยิงปิดเกมตรงนี้แหละ' อะไรทำนองนี้ ซึ่งนี่ก็นับเป็นความโรแมนติกทางภาษาของเหล่านักบาสเกตบอลเช่นกัน...
ทว่าอี้หยางกลับไม่สนใจคำพูดยั่วประสาทของเติ้งโจวเลยแม้แต่น้อย เขามีสมาธิจดจ่ออยู่กับการสังเกตการวิ่งหาตำแหน่งของโจวจี๋อย่างเต็มที่