เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 269 ไม่ดื่มเหล้า ไม่สมเป็นลูกผู้ชาย
หลังจากตกใจอยู่ชั่วครู่ อี้หยางก็ดึงสติกลับมาได้อย่างสงบนิ่ง เอ่ยว่า “พ่อของเธอ... อ๋อ ถ้างั้นก็คือคุณน้าของพี่เจียงน่ะสิ เขามาที่นี่ทำไมเหรอ?”
หวังซังหนิงเอ่ย “มาดูงานที่เมืองฮั่นหนิงน่ะ รู้ว่าฉันพักอยู่ที่นี่ ก็เลยแวะมาดูพวกเราหน่อย เห็นว่าเอาไส้กรอกกุนเชียงติดไม้ติดมือมาด้วย”
อี้หยางคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย “พ่อเธอจะมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักคำ ถ้าเกิดเธอไม่อยู่บ้าน เขาไม่มาเก้อหรอกเหรอ?”
“เขาแค่แวะผ่านมาน่ะ ถ้าไม่มีใครอยู่บ้าน เขาก็คงฝากกุนเชียงไว้ที่ร้านสะดวกซื้อชั้นล่างแล้วก็ไปแล้วล่ะ เรื่องนี้ช่างมันก่อนเถอะ นายน่ะคิดไว้ดีกว่าว่าเดี๋ยวพอเจอพ่อฉันแล้วจะแนะนำตัวเองยังไง”
อี้หยางยักไหล่ “แล้วจะแนะนำยังไงได้อีกล่ะ ก็ได้แต่บอกว่าเป็นนักเรียนที่มาขอพักอาศัยชั่วคราวที่บ้านของพี่เจียงน่ะสิ... พ่อเธอคงไม่คัดค้านหรอกมั้ง?”
“ประเด็นสำคัญคือถ้าพ่อฉันรู้เข้า ไม่แน่พวกคุณป้าก็อาจจะพลอยรู้เรื่องไปด้วยน่ะสิ”
“คุณป้า... แม่ของพี่เจียงเหรอ?” อี้หยางพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ ถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “หรือจะบอกว่า... ที่ฉันพักอยู่ที่นี่ พ่อกับแม่ของพี่เจียงไม่เคยรู้เรื่องเลยงั้นเหรอ?”
หวังซังหนิงถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดหลุดปากไป จึงยิ้มแห้งๆ อย่างเคอะเขิน “อืม... พวกเขาไม่รู้น่ะ”