เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 270 คันยุบยิบในใจ
เจียงหลีหลีเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น สีหน้าชะงักงันไป ก่อนจะอดส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้ “คุณน้า?”
อาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้สองพ่อลูกทั้งหวังซังหนิงและหวังปิงดื่มจนเริ่มมึนงง จึงอึ้งไปครึ่งวินาทีกว่าจะหันศีรษะกลับมามอง ทันใดนั้นแววตาของหวังปิงก็คล้ายจะสร่างขึ้นมาเล็กน้อย หัวเราะร่า “หลีหลีเหรอ? ฮ่าๆ...”
ส่วนหวังซังหนิงพอเห็นเจียงหลีหลี ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ถึงเพิ่งมีปฏิกิริยาตอบสนอง เอ่ยว่า “ลูกพี่ลูกน้อง? พี่กลับมาแล้วเหรอคะ?”
เจียงหลีหลีถอนหายใจอย่างอ่อนใจ ค่อยๆ เดินเข้ามา แล้วเหลือบมองอี้หยางที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง จึงเอ่ยขึ้น “พวกน้า... อืม คุณน้าคะ ทำไมคุณน้ามาที่นี่แล้วไม่บอกล่วงหน้าสักคำล่ะคะ”
บนสองแก้มของหวังปิงมีรอยแดงระเรื่ออันเป็นเอกลักษณ์หลังร่ำสุรา “อ๋อ เดิมทีแค่อยากจะแวะเอากุนเชียงมาฝากพวกหลานน่ะ พอเดินมาถึงร้านสะดวกซื้อข้างล่าง ตอนแรกกะว่าจะฝากไว้ที่ร้านสะดวกซื้อ แต่คิดว่าไหนๆ ก็มาถึงแล้ว ลองโทรหาซังหนิงดูว่าพวกหลานอยู่บ้านไหม ก็เลยโทรหาเธอ ไม่นึกเลยว่าเธอจะอยู่บ้านจริงๆ ก็เลยขึ้นมานั่งเล่นสักหน่อย...”
จากนั้น หวังปิงคล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้ รีบก้มมองนาฬิกาข้อมืออย่างตึงเครียด ก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก “ยังเหลืออีกตั้งหนึ่งชั่วโมงแฮะ”
เจียงหลีหลีถามด้วยความสงสัย “ยังมีธุระอะไรอีกเหรอคะ?”