เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 266 ทีมเวิร์ก VS ความสามารถเฉพาะตัว (ล่าง)
เมื่อการติวเข้มของเการุ่นเสียงสิ้นสุดลง ผู้เล่นตัวจริงทั้งห้าคนในควอเตอร์แรกก็เดินออกจากสนามทั้งหมด เหลยเจิ้นอวี่นำผู้เล่นอีกห้าคนก้าวลงสู่สนาม
อี้หยางหอบหายใจเข้าปอดคำโต เดินมานั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง
หวังซังหนิงมองดูเขาด้วยรอยยิ้มพราย ส่วนเติ้งเหวินเซียวก็คลี่ยิ้มน้อยๆ เพียงแต่สายตาลอบหลบวูบไปอย่างเคอะเขิน
อี้หยางนั่งลงอย่างผ่าเผย เอ่ยถาม “พวกเธอมากันได้ยังไงล่ะเนี่ย?”
หวังซังหนิงชี้ไปที่เติ้งเหวินเซียว “เหวินเซียวบอกว่าอยากมาดูนายแข่ง พวกเราก็เลยมากันน่ะ”
เติ้งเหวินเซียวเบิกตากว้างจนกลมโตทันที ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาในพริบตา มองหวังซังหนิงด้วยความตระหนกลนลานระคนตกใจ “ซังหนิง... เธอ... เธอพูดอะไรของเธอน่ะ!”
หวังซังหนิงหัวเราะร่า รีบแก้ตัว “ล้อเล่นน่า ล้อเล่น”