เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 265 ทีมเวิร์ก VS ความสามารถเฉพาะตัว (บน)
“เจอกันครั้งก่อนก็คือเมื่อครั้งก่อนนู่นเลยนะ”
“การแข่งขันของวันนี้น่ะก็อยู่ในวันนี้นี่ไงล่ะ”
หลังจากผลัดกันพูดจาไร้สาระไร้แก่นสารคนละประโยค ชายวัยกลางคนร่างสูงและร่างเตี้ยสองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างสนามก็หัวเราะร่าออกมาพร้อมกัน
เการุ่นเสียงค่อยๆ หุบยิ้มลง “นายพูดจายังคงชวนให้คาดไม่ถึงเหมือนเดิมเลยนะ”
หลี่ซงไป๋สีหน้าจริงจังขึ้นมาบ้าง เอ่ยว่า “นายก็ยังคงไม่ยอมเสียเปรียบเหมือนเดิม ต่อให้ฉันพูดจาไร้สาระไปประโยคหนึ่ง นายก็ยังต้องสวนคืนมาให้ได้”
“หึๆ” เการุ่นเสียงยิ้มพลางมองไปยังทีมโรงเรียนเฉิงเต๋อที่กำลังอบอุ่นร่างกายอยู่ จากการกะด้วยสายตา ส่วนสูงเฉลี่ยของผู้เล่นโรงเรียนเฉิงเต๋อเตี้ยกว่าโรงเรียนมัธยมสาธิตอยู่เล็กน้อย และเมื่อมองจากสมรรถภาพทางกายแล้ว ก็ยังห่างชั้นกับมัธยมสาธิตอยู่ไกลโข
เช่นเดียวกับที่หลี่ซงไป๋เองก็เตี้ยกว่าเขาอยู่ไม่น้อย
เวลานี้ ทีมบาสเกตบอลโรงเรียนเฉิงเต๋อกำลังเข้าแถวซ้อมยิงลูกโทษ เการุ่นเสียงยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพลางกล่าว “พูดตามตรงนะ ทีมของพวกนายฟันฝ่ามาได้จนถึงตรงนี้ ชวนให้ประหลาดใจจริงๆ”
หลี่ซงไป๋คล้ายฟังไม่ออกถึงแววดูแคลนในน้ำเสียงของเการุ่นเสียง เขายิ้มตอบเช่นกัน “ใช่แล้วล่ะ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ”