เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 264 หรือไม่เธอก็ยอมคบกับฉันแก้ขัดไปก่อนล่ะ?
“ติ๊ง~ด่อง”
เสียงลิฟต์แล่นมาถึงชั้นด้านนอกห้อง หากตั้งใจฟังดีๆ ก็ยังพอได้ยิน หวังซังหนิงวางไม้กวาดลง วิ่งไปเปิดประตู พอดีกับที่อี้หยางกำลังเงื้อมือเตรียมจะเคาะ ทั้งสองคนต่างชะงักไปพร้อมกัน
หวังซังหนิงหัวเราะร่า พลางเบี่ยงทางให้อี้หยางเดินเข้ามา
อี้หยางเดินเข้ามาในห้อง เห็นเจียงหลีหลีกำลังจัดวางแก้วไวน์แดง และในครัวยังมีเสียงกุกกัก จึงตกใจขึ้นมาทันควัน: “พ่อแม่ของพี่เจียงมาเหรอครับ?”
หวังซังหนิงส่ายหน้า: “ไม่ใช่หรอกนะ” เธอเหลือบมองเหล้าจีนกับน้ำตาลทรายในมือของอี้หยาง แล้วเอ่ย: “นายถือของเข้าไปดูข้างในเดี๋ยวก็รู้เองแหละ”
“เอ่อ”
อี้หยางรู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย พยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปในห้องครัว
ทันทีที่ก้าวเข้าไป ก็เห็นเงาร่างสะโอดสะองกำลังหันหลังง่วนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เขาชะงักไปเล็กน้อย เพราะอีกฝ่ายสวมเครื่องแบบนักเรียนของโรงเรียนมัธยมสาธิต ประกอบกับผมยาวประบ่าที่ตรงสลวย เขาจึงนึกออกได้ในทันที
“เติ้งเหวินเซียว?” อี้หยางส่งเสียงเรียกเบาๆ