เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 260 ทำไมถึงชอบเขา? (บน)
นกนางแอ่นสองตัวบินร่อนจากแดนไกลมุ่งหน้าสู่รั้วโรงเรียน โฉบผ่านต้นหลิว หากเพ่งมองดูให้ละเอียด กิ่งหลิวที่เคยแห้งเหลืองเริ่มผลิใบอ่อนสีเขียวชอุ่มออกมาแล้ว ขณะที่กิ่งหลิวในระยะไกลยิ่งเห็นได้เด่นชัดขึ้น ดูเลือนรางคล้ายกับกำลังลอกคราบเปลือกสีเหลืองออก เผยให้เห็นเนื้อแท้สีเขียวสดใส พลิ้วไหวไปตามสายลมอันแผ่วเบา
สายลมที่แฝงไอเย็นพัดหมวกไหมพรมของเด็กสาวคนหนึ่งจนปลิวหลุด เธอส่งเสียงอุทานลั่น ก่อนจะถูกเด็กหนุ่มที่เดินตามหลังคว้าจับไว้ได้ทันท่วงที กลุ่มเพื่อนนักเรียนชายหญิงรอบข้างเห็นภาพนั้นเข้าก็เริ่มส่งเสียงแซวกันอย่างครื้นเครง...
เมื่อมองดูภาพตรงหน้า อารมณ์ของเติ้งเหวินเซียวกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยสักนิด ระหว่างทางเดินพบเพื่อนร่วมชั้นหลายคน จึงเอ่ยทักทาย ทุกคนต่างจับกลุ่มเดินเข้าโรงเรียนไปด้วยกัน ตลอดเส้นทางอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างร่าเริง มีเพียงเธอเท่านั้นที่เหม่อลอยเป็นระยะ
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องเรียน สีหน้าของเธอก็เริ่มดูผิดธรรมชาติ หยุดชะงักฝีเท้าลงชั่วครู่ เพื่อนข้างกายจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “เป็นอะไรไปเหรอ?”