เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 261 ทำไมถึงชอบเขา? (ล่าง)
แสงแดดในต้นฤดูใบไม้ผลิช่างอบอุ่นยิ่ง ลำแสงสายหนึ่งสาดส่องลงมากระทบลูกทรงกลมสเตนเลสบนยอดเสาธงชาติ แสงสะท้อนวิบวับแยงเข้าตาของเด็กสาวพอดี ทำให้เธอต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย
บนสนามกรีฑามีกลุ่มนักเรียนเดินเล่นทอดน่องกันเป็นกลุ่มสองสามคน เพื่อเป็นกิจกรรมย่อยอาหารหลังมื้อเที่ยงที่ขาดไม่ได้ บนสนามฟุตบอลไม่มีใครลงไปเตะบอล หากแต่มีนักเรียนบางคนนอนเอกเขนกหรือนั่งคุยกันอย่างเกียจคร้าน
บนลู่วิ่งยางสังเคราะห์ เด็กสาวสองคนกำลังก้าวเดินอย่างเนิบช้า สบายอารมณ์
“อ๋อ เธอไม่รู้หรอกเหรอ... อี้หยางไปแข่งบาสน่ะ สนามแข่งบางนัดจัดขึ้นที่โรงเรียนในต่างมณฑล พวกเขาเลยจำเป็นต้องลาเรียนไปหลายวัน” หวังซังหนิงยิ้มพลางเอ่ยกับเติ้งเหวินเซียวที่อยู่ข้างกาย
เติ้งเหวินเซียวเอามือไพล่หลัง ก้มหน้าลงเล็กน้อยมองดูเส้นสีขาวบนลู่วิ่งใต้ฝ่าเท้า พยายามก้าวเท้าเหยียบลงบนเส้นตรงพอดีในทุกๆ ก้าว หากเผลอเหยียบเบี้ยวไปนิดเดียวก็จะรู้สึกขัดใจขึ้นมาทันที