เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 259 สองพี่น้อง
“แล้วก็นะ พี่ก็เผลอสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น... ฮ่าๆๆ...”
เติ้งโจวเล่าเรื่องน่าอับอายของตัวเองติดต่อกันหลายเรื่อง ตัวเขาเองหัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน ทว่าเมื่อหันมองเติ้งเหวินเซียวที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ รอยยิ้มก็ค่อยๆ จางหายไป
ตั้งแต่เดินออกจากสนามบาสบนดาดฟ้ามา น้องสาวก็มีท่าทางซึมกะทือไม่สบอารมณ์ ไม่ว่าเขาจะเล่ามุกตลกอะไรเธอก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย ได้แต่ทอดสายตาอันไร้จุดโฟกัสมองออกไปนอกหน้าต่างรถ
“เป็นอะไรไปน่ะ? มันไม่ตลกเหรอ?” เติ้งโจวจับพวงมาลัย มองกระจกหลัง เตรียมจะเปลี่ยนเลน
ในเวลานี้ ในสมองของเติ้งเหวินเซียวเอาแต่นึกย้อนถึงภาพเหตุการณ์ตอนที่แยกย้ายกับอี้หยางซ้ำไปซ้ำมา...
ทั้งๆ ที่...
ทั้งๆ ที่ก่อนจะลงสนามเขายังปกติดีอยู่แท้ๆ เขายังยิ้มให้เธออยู่เลย
ทำไมกันนะ...
เธอนึกถึงแววตาคู่นั้นของอี้หยาง จะบอกว่ารังเกียจก็ไม่ใช่ หากแต่เป็นความสงบนิ่ง สงบนิ่งจนเกินไป สายตาเบนผ่านตัวเธอไปราวกับเธอเป็นเพียงธาตุอากาศ