เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 258 นายเข้าใจสถานการณ์บ้างหรือยัง?
“เอาล่ะ วันนี้อุตส่าห์ยอมสละเวลาพาเธอมาดูแข่ง แถมยังช่วยเป็นเครื่องมือสร้างสะพานเชื่อมให้อีก ยังมีเรื่องอะไรให้พี่ต้องทำอีกไหม?”
เติ้งโจวไม่เพียงแต่ดื่มโค้กของเติ้งเหวินเซียวจนหมดเกลี้ยง ยังเปิดฝาขวดเครื่องดื่มเกลือแร่ของตัวเองยกขึ้นดื่มอึกๆ อีกด้วย
เติ้งเหวินเซียวบ่นอุบอิบอย่างไม่สบอารมณ์ “พี่ยังจะมาพูดจาแปลกๆ อีกนะ สะพานเชื่อมบ้าบออะไรกัน...”
สายตาของคนทั้งสองต่างเบนไปยังทิศทางของกลุ่มนักกีฬาโรงเรียนสาธิตซือต้าที่อยู่ฝั่งโน้น
การแข่งขันจบลงแล้ว โรงเรียนสาธิตซือต้าพ่ายแพ้ไปด้วยผลต่างคะแนนขาดลอยถึง 22 แต้ม นักกีฬาทุกคนต่างมารวมตัวกันข้างกายโค้ชเพื่อรับฟังคำชี้แจง ทว่าเมื่อดูจากสีหน้าของพวกเขาแล้ว กลับไม่ได้มีความรู้สึกท้อแท้หดหู่ใจอะไรมากมาย
ขณะที่อีกด้านหนึ่ง ผู้เล่นของทีมเยาวชนอาชีพก็มารวมกลุ่มกันเช่นกัน และบนใบหน้าของพวกเขาก็ไม่ได้มีความดีอกดีใจจากการคว้าชัยชนะเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นภาพนี้ เติ้งโจวก็พอจะเข้าใจอะไรบางอย่างในใจ ที่แท้ก่อนที่การแข่งจะเริ่มต้นขึ้น ทั้งสองฝ่ายต่างก็รู้ผลลัพธ์ของการแข่งขันนัดนี้อยู่แล้วสินะ? ดูท่าแล้วทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่ได้มีความคาดหวังอะไรกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...
จู่ๆ เติ้งเหวินเซียวก็เอ่ยถามขึ้น “พี่คะ ถ้าทีมของพี่เจอกับทีมนั้น ใครจะเก่งกว่ากันเหรอคะ?”
เติ้งโจวชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติก่อนจะส่งเสียงฮึ “ก็ต้อง... ผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะอยู่แล้วสิ!”