เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 อี้หยางเก่งที่สุดเลยใช่ไหมล่ะ?
“อ๋อ...”
บนดาดฟ้าในยามเช้าตรู่ แสงแดดสดใสสาดส่องลงมากระทบเครื่องประดับคริสตัลจนสะท้อนประกายแสงหลากสีสัน
เติ้งโจวทำได้เพียงฝืนยิ้มอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “อ๋อ คือว่า... ฉันเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลของโรงเรียนมัธยมปลายเจียงเป่ยอิงไฉน่ะ”
อี้หยางชะงักไปเล็กน้อย โรงเรียนมัธยมปลายเจียงเป่ยอิงไฉ? นั่นไม่ใช่ทีมรองแชมป์ระดับประเทศของปีที่แล้วหรอกเหรอ? เมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองดูเติ้งโจวเพิ่มขึ้นอีกสองสามแวบ ในใจก็แอบประหลาดใจ เติ้งเหวินเซียวถึงกับมีพี่ชายที่มีพรสวรรค์ทางด้านกีฬาเก่งกาจขนาดนี้เชียวหรือ? อืม... ดูจากรูปร่างหน้าตาของเธอแล้ว แขนขาเรียวเล็ก นอกจากส่วนสูงที่กะด้วยสายตาว่าราวๆ หนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตรแล้ว ก็มองไม่ออกเลยว่าในตัวเธอจะมีเซลล์นักกีฬาอยู่ตรงไหนบ้าง
เติ้งเหวินเซียวสังเกตเห็นสายตาของอี้หยาง ก็รู้สึกยินดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงพูดต่อว่า “อี้หยาง อีกสองวันพี่ชายฉันก็ต้องกลับโรงเรียนแล้ว เขาได้ยินว่าวันนี้พวกนายมีแข่ง ก็เลยอยากจะแวะมาดูพวกนายสักหน่อย เพื่อประเมินฝีมือของพวกนาย เพราะวันข้างหน้าอาจจะได้เจอกัน...”
“ฮะๆๆๆ... จริงสิ นายชื่ออี้หยางใช่ไหม?”
เติ้งโจวรีบเอ่ยขัดน้องสาวขึ้นมาทันควัน ก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อชวนอี้หยางคุยต่อ แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดจะมาตีสนิทอะไรกับอี้หยางหรอก เพียงแต่หากเขาไม่รีบพูดอะไรสักอย่าง ก็ไม่รู้ว่าน้องสาวจะพูดอะไรที่หลุดโลกไปไกลกว่านี้อีก