กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 249 ชีวิต ‘อยู่ร่วมชายคา’ อันแสนอบอุ่น (บน)
“เดี๋ยวฉันช่วยถือนะ”
“ก็ได้ครับ งั้นพี่ช่วยเข็นกระเป๋าเดินทางแล้วกัน จะได้ไม่เหนื่อยเกินไป”
“แหม นายกล้าให้ฉันถือจริงๆ ด้วยนะเนี่ย?”
“แน่นอนสิครับ”
“เพราะผมคิดว่า ถ้าพี่ยังไม่ได้ถืออะไรสักอย่าง พี่คงต้องรู้สึกผิดในใจแน่ๆ”
“ชิ ทำมารู้ดี”
ทว่าพอลงจากรถเข้าจริงๆ อี้หยางมือข้างหนึ่งหิ้วถุงกระสอบ อีกมือหนึ่งลากกระเป๋าเดินทาง เจียงหลีหลียื่นมือออกไป ส่งสัญญาณให้เขาส่งกระเป๋าเดินทางมาให้ ทว่ากลับถูกเขาปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรแล้วครับ พี่ไปกดลิฟต์เถอะ”
เจียงหลีหลีแย้มยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ