เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 248 พี่ชายของเติ้งเหวินเซียว
วันรุ่งขึ้นหลังเลิกเรียน อี้หยางเดินก้าวออกมาจากห้องพักครูของอาจารย์เสิ่นเสี่ยวติง หยิบโทรศัพท์มือถือโนเกียรุ่นเก่าคร่ำครึขึ้นมาดูประวัติการโทรศัพท์กับอารอง ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ
ตอนนี้เขากลายเป็นนักเรียนไปกลับอย่างเป็นทางการแล้ว
เมื่อตอนพักเที่ยง หวังซังหนิงได้บอกกับเขาแล้วว่าเมื่อคืนนี้เธอกับเจียงหลีหลีได้ช่วยกันจัดห้องนอนและทำความสะอาดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กำลังรอให้เขาย้ายเข้าไปอยู่อย่างเป็นทางการ
หลังจากเดินออกมาจากห้องพักครู เขาก็แวะกลับไปที่หอพักหนึ่งรอบ ในเวลานี้ทั้งหลี่เหมาซิน โจวเสี่ยง และหวังเจี๋ยต่างก็อยู่ในห้อง พอเห็นอี้หยางเดินเข้ามา หลี่เหมาซินก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจเป็นคนแรก “ฉันได้ยินจากโจวเสี่ยงว่า นายจะย้ายออกไปเป็นนักเรียนไปกลับงั้นเหรอ... นึกไม่ถึงเลยจริงๆ!”
หวังเจี๋ยกล่าวเสริม “ฉันเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกัน ที่แท้นายมีญาติอยู่ในเมืองฮั่นหนิงด้วยเหรอเนี่ย”
โจวเสี่ยงเอ่ยอย่างเกรงใจเล็กน้อย “ขอโทษด้วยนะ พอตอนเช้านายบอกเรื่องนี้กับฉัน พอตอนเที่ยงพวกเราไปกินข้าวด้วยกันฉันก็เลยเล่าให้พวกเขาฟังน่ะ”