เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250 ชีวิต ‘อยู่ร่วมชายคา’ อันแสนอบอุ่น (ล่าง)
แม้จะเป็นอาหารค่ำที่ซื้อใส่กล่องกลับมา แต่เจียงหลีหลีก็ยังคงพิถีพิถันไปหยิบจานกระเบื้องมาหลายใบ เทกับข้าวในกล่องอาหารใส่ลงในจานอย่างเรียบร้อย ถึงค่อยยกขึ้นมาจัดวางบนโต๊ะอาหารอย่างเป็นทางการ
หวังซังหนิงเอ่ยแซว “พี่เริ่มหลอกตัวเองอีกแล้วนะเนี่ย”
“เธอจะไปรู้อะไร นี่เขาเรียกว่าพิธีกรรมแห่งการใช้ชีวิตย่ะ” เจียงหลีหลีบ่นอุบอย่างไม่สบอารมณ์
“ฮิๆ”
“อี้หยาง มาทานข้าวได้แล้ว”
แม้อาหารจะเป็นเพียงกับข้าวผัดง่ายๆ สไตล์ครอบครัวไม่กี่อย่าง แต่เมื่อถ่ายลงจานอาหารแล้ว ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาจริงๆ เมื่อหวังซังหนิงกับอี้หยางนั่งลงเรียบร้อย เจียงหลีหลีก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ “จริงสิ ยังมีเครื่องดื่มอีกนี่นา!”
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เย็น ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “เครื่องดื่มหมดเกลี้ยงเลยแฮะ”