เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 247 อี้หยาง ที่ปรึกษาชีวิต
“เขาตอบตกลงจริงๆ เหรอ?”
เจียงหลีหลีมองดูหวังซังหนิงที่วิ่งกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
“อื้อ...” ด้านหนึ่งมีเสียงตอบของหวังซังหนิงดังออกมาจากในห้อง อีกด้านหนึ่งก็มีเสียงถอดเสื้อผ้าแว่วมา
เจียงหลีหลีปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศไว้ค่อนข้างสูง ภายในห้องจึงอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ ครู่ต่อมา หวังซังหนิงก็ก้าวเดินออกมา เธอเพียงแต่ถอดเสื้อโค้ตขนเป็ดตัวนอกออก เหลือเพียงเสื้อไหมพรมบุกำมะหยี่ตัวใน เดินตรงมาข้างโซฟา รินน้ำมะนาวอุ่นให้ตัวเองแก้วหนึ่งแล้วนั่งลง
“ลองมาอยู่ดูสักพักก่อน ถ้าหากทำให้พี่ต้องลำบากใจ หรือว่าพอย้ายสิ่งแวดล้อมแล้วทำให้ฉันไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ ค่อยยกเลิกก็ได้... อืม เขาพูดมาแบบนี้น่ะ”
หลังจากหวังซังหนิงพูดจบ ก็มองดูมะนาวครึ่งซีกที่บังเอิญไหลจากกาลงมาอยู่ในแก้วน้ำ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงใช้ตะเกียบคีบขึ้นมา แลบลิ้นแตะดูแวบหนึ่ง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปในทันที รสเปรี้ยวจี๊ดทำเอาตาหยีไปหมด