เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 246 นี่คือคำขอร้องของฉันที่มีต่อนาย!
อี้หยางต้องทนรับสายตาแปลกประหลาดจากเด็กผู้ชายห้องข้างๆ สองคนในห้องน้ำ ถอดกางเกงออกมากลับด้านให้ถูกต้อง พลางถอนหายใจยาว ในเรื่องพรรค์นี้ ต่อให้มีจิตสำนึกของผู้ใหญ่ ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความกระดากอายได้จริงๆ
ตอนที่เดินกลับมาถึงห้องเรียน ยังเหลือเวลาอีกครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มคาบเรียน ยังคงมีนักเรียนทยอยเดินเข้าห้องมาเรื่อยๆ บางคนก็จับกลุ่มซุบซิบกระซิบกระซาบ พูดคุยหัวเราะร่าเริง ในห้องเรียนจึงค่อนข้างจอแจ
อี้หยางเดินมาที่โต๊ะ เห็นหวังซังหนิงกำลังท่องจำคำศัพท์อย่างขะมักเขม้น จึงเอ่ยทักทาย “อรุณสวัสดิ์”
หวังซังหนิงเงยหน้าขึ้น ยิ้มแย้ม “อรุณสวัสดิ์”
อี้หยางเห็นสีหน้าของหวังซังหนิงสดใสเบิกบานอย่างยิ่ง ดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องสะเทือนใจเมื่อวานเลย จึงอดไม่ได้ที่จะลอบทอดถอนใจ จิตใจของยัยเด็กคนนี้ดีจริงๆ ปรับตัวกลับมาได้รวดเร็วถึงเพียงนี้
ต้องรู้ไว้ด้วยว่า นี่เป็นเรื่องใหญ่ระดับที่แทบจะเปลี่ยนวิถีชีวิตของเธอเลยทีเดียว การที่สามารถยอมรับมันได้อย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้ ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก
“จริงสิอี้หยาง ปกตินายท่องศัพท์ยังไงเหรอ?”
อี้หยางหยิบหนังสือเรียนออกมาจากใต้โต๊ะ พลางตอบอย่างไม่ใส่ใจ “อ๋อ... เรื่องนี้น่ะเหรอ คำศัพท์สำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันจำเฉพาะคำศัพท์ที่มีอยู่ในบทเรียนเท่านั้นแหละ”