เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 245 เติ้งเหวินเซียวผู้อึกอักไม่กล้าเอ่ย
การอาศัยอยู่ในหอพักมีความไม่สะดวกสบายอยู่หลายประการจริงๆ เรื่องล้างหน้าแปรงฟันพวกนั้นยังถือเป็นเรื่องเล็กน้อย ประเด็นหลักคือตอนสี่ทุ่มตรงที่มีการตรวจห้องพักและดับไฟตรงเวลาที่ชวนให้ปวดหัว หากต้องการจะอ่านหนังสือหรือทำเรื่องอื่นใดก็ทำได้เพียงเปิดโคมไฟตั้งโต๊ะทำเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ ค่าสายตาของโจวเสี่ยงจึงสั้นเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย ระหว่างทางเดินไปห้องเรียน โจวเสี่ยงถอนหายใจยาว แล้วพูดกับอี้หยางว่า “อิจฉานายจริงๆ สายตาดีขนาดนี้”
อี้หยางยิ้ม “ในโรงเรียนของเรา ค่าสายตากับผลการเรียนมักจะแปรผันตรงกันเสมอนี่นา เพราะงั้นฉันยังต้องพยายามอีกเยอะ”
โจวเสี่ยงหัวเราะตามไปด้วย “จริงด้วย ไม่ว่าเมื่อไหร่นายก็พูดจาได้ชวนให้คนฟังรู้สึกสบายใจอยู่เสมอเลยนะ”
“หึ...”
“กีตาร์ที่นายเล่นเมื่อวานนี้ เก่งกาจสุดยอดไปเลยจริงๆ นะ แต่ไม่เคยเห็นนายซ้อมในห้องนอนเลยสักครั้ง”