เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 ผมไปดูตัวเป็นเพื่อนพี่สาว
อี้หยางยังคงไม่สามารถเอากุญแจรถมาจากเจียงหลีหลีได้สำเร็จ
เหตุผลย่อมแน่นอนว่า ไม่มีใบขับขี่
อี้หยางคิดไม่ถึงเลยว่า ในจุดนี้เจียงหลีหลีจะยืนหยัดในหลักการถึงเพียงนี้
เธอยึดมั่นในหลักการที่ว่า 'ถนนมีนับหมื่นสาย ความปลอดภัยต้องมาก่อน ขับขี่ไม่ถูกวินัย ญาติสนิทต้องหลั่งน้ำตา'... หรือจะพูดให้ถูกก็คือใจป๊อด ตัวเองไม่กล้าขับรถบนถนนหิมะ และก็ไม่ยอมให้เขาขับเช่นกัน
อี้หยางรู้สึกจนใจอยู่บ้าง ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ
ทว่ายังดีที่หลังจากนั้นไม่นานแดดก็ออก อีกทั้งยังมีเจ้าหน้าที่สำนักทางหลวงท้องถิ่นขับรถปฏิบัติการมาโรยเกลือกวาดหิมะ ในที่สุดก่อนสิบโมงเช้า หิมะบนถนนก็ละลายกลายเป็นคราบน้ำ ต่อให้บางแห่งหิมะจะตกค่อนข้างหนาก็ไม่เป็นอุปสรรค พอมีรถวิ่งผ่านไปมาหลายคัน บริเวณเหล่านั้นก็กลายเป็นก้อนหิมะเปื้อนดิน ไร้ซึ่งแรงกดดันจากสีขาวโพลน เจียงหลีหลีถึงกล้าขับรถขึ้นสู่ถนนในที่สุด
ทว่าขับช้ามาก
อี้หยางย่อมไม่ว่าอะไรกับเรื่องนี้ และมีสิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับ ไม่ว่าภายในใจจะยึดมั่นในหลักการตั้งใจเรียนเพียงใด แต่ในทางกายภาพย่อมเต็มใจที่จะได้อยู่กับผู้หญิงอย่างเจียงหลีหลี ดังนั้นต่อให้เธอจะขับช้าไปสักหน่อย ทั้งสองคนได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันบนรถนานขึ้นอีกนิด ก็ไม่ใช่เรื่องที่ทรมานใจแต่อย่างใด
จนกระทั่งช่วงพลบค่ำ ทั้งสองคนถึงได้เดินทางกลับมาถึงเมืองฮั่นหนิงอีกครั้ง