เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238 ลูกพี่ลูกน้องตัวน้อย
ภายในห้องพักของหอพัก ดังก้องไปด้วยเสียงกรนที่ดังขึ้นประสานกันเป็นระลอกของบรรดาเพื่อนร่วมห้อง เมื่อเทียบกับช่วงเปิดเทอมแรกๆ แล้ว ในตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนเริ่มปรับตัวคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมในการนอนเช่นนี้แล้ว ถึงขั้นสามารถไม่ถูกเสียงกรนของกันและกันรบกวนได้เลยแม้แต่น้อย
อี้หยางยิ้มอย่างจนใจ ก่อนหน้านี้เขามักจะนอนเร็วและหลับสนิทมาโดยตลอด แม้จะได้ยินพวกเขาคอยโทษว่าอีกฝ่ายนอนกรนอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังไม่มีความรู้สึกเห็นภาพชัดเจน คืนนี้นับเป็นครั้งแรก
เขานอนไม่ค่อยหลับ ในหัวย่อมนึกถึงเรื่องที่จะต้องไปดูตัวเป็นเพื่อนเจียงหลีหลี
มนุษย์ถึงอย่างไรก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาด หลายครั้งแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจอารมณ์ความรู้สึกของตนเอง ด้วยเหตุนี้ถึงได้มีอาชีพจิตแพทย์ขึ้นมาใช่หรือไม่?
ท่ามกลางหอพักอันมืดมิด อี้หยางมีสีหน้าเรียบเฉย สายตาจ้องเขม็งไปที่เพดานห้อง
"วุฒิการศึกษาจะต่ำไม่ได้ ถ้าเป็นระดับปริญญาตรี อย่างน้อยต้องระดับมหาวิทยาลัย 985 ขึ้นไป เพราะพ่อแม่ต่างมองว่า แม้วุฒิการศึกษาจะไม่สามารถเป็นตัวแทนของทุกสิ่งได้ แต่อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าไอคิวของคนคนนั้นไม่ต่ำ อีกทั้งยังสู้งานหนักได้ และมีความพยายามอดทน"
"เรื่องเงื่อนไขทางฐานะวัตถุกลับไม่ได้ให้ความสำคัญเท่าไหร่ เพราะที่บ้าน... อืม แต่ไม่ได้แปลว่าไม่มีข้อเรียกร้องนะ อย่างน้อยต้องรับประกันได้ว่าชีวิตความเป็นอยู่ในปัจจุบันของฉันจะไม่ตกต่ำลง..."
คำพูดของเจียงหลีหลีดังก้องวนเวียนอยู่ในสมอง