เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 235 ค่ำคืนหิมะ
เบื้องหน้าพลันเปิดกว้างขึ้นมาทันใด
นั่นคือทุ่งหญ้าที่แท้จริง กว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา ทว่าไม่ได้ราบเรียบอย่างที่จินตนาการไว้ ตรงสุดขอบทุ่งหญ้า เส้นโค้งอันนุ่มนวลและเลือนราง ค่อยๆ แบ่งแยกฟ้าและดินออกจากกัน ดูเหมือนว่าหิมะเพิ่งจะตกไปได้ไม่นาน เนินเขาเตี้ยๆ ที่คล้ายกับลอนคลื่นในระยะไกลมีสีขาวของหิมะแซมสลับกับสีดำของผืนดินและสีเหลืองของหญ้าแห้ง ดูแล้วชวนให้รู้สึกเปล่าเปลี่ยวยิ่งนัก
เจียงหลีหลีชะลอความเร็วลง กวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ ทันใดนั้นก็หักพวงมาลัยเลี้ยว รถก็แล่นออกจากถนน ไปหยุดจอดอยู่บนผืนดินรกร้างที่ค่อนข้างราบเรียบแห่งหนึ่ง
อี้หยางเอ่ยถาม: "ตรงนี้เลยเหรอครับ?"
เจียงหลีหลีพยักหน้า เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หรี่ตามองดูดวงอาทิตย์ที่ยังเหลือเวลาอีกสักพักกว่าจะตกดิน เอ่ยว่า: "เธอไม่คิดว่าทิวทัศน์ตรงนี้สวยมากเหรอ?"
อี้หยางพยักหน้า: "หลังจากนี้พวกเราต้องทำอะไรต่อครับ?"
เจียงหลีหลีสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ ทำท่ากางแขนโอบกอดธรรมชาติ เอ่ยว่า: "ต้องพักค้างคืนที่นี่หนึ่งคืนน่ะสิ"
อี้หยางครุ่นคิด: "ต้องกางเต็นท์ไหมครับ?"
"ใช่แล้ว กางเต็นท์"