เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 234 การเดินทาง
"รถคันนี้ยืมเพื่อนมาน่ะ"
เจียงหลีหลีอธิบายลอยๆ เพื่อคลี่คลายความเก้อเขินในฝีมือการขับรถที่ไม่ค่อยได้เรื่องของตนเอง
อี้หยางนั่งนิ่งๆ อยู่บนรถครู่หนึ่ง ก็พอมองออกว่าเจียงหลีหลีน่าจะ บางที หรือพูดได้ว่าเพิ่งเคยขับรถออฟโรดคันใหญ่แบบนี้เป็นครั้งแรกจริงๆ เหยียบคันเร่งกระตุกเป็นจังหวะ อีกทั้งเมื่อเทียบกับรถเต่าแล้ว ตัวถังรถคันนี้ใหญ่โตมาก เวลาขับขนานหรือสวนทางกับรถคันอื่น เจียงหลีหลีจะหักพวงมาลัยเบี่ยงไปอีกฝั่งตามสัญชาตญาณ ทำเอาเขามองดูแล้วพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
อี้หยางถาม: "พวกเราจะไปไหนกันเหรอครับ"
เจียงหลีหลีไม่กล้าละสายตามามองอี้หยาง สายตาจับจ้องไปที่ถนน มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เอ่ยว่า: "เรื่องที่ฉันอยากจะทำมาตลอดน่ะ เดิมทีคิดว่าจะไปกับซางหนิง แต่เธอไปเข้าค่ายเก็บตัวอะไรสักอย่าง"
อี้หยางพูดล้อเล่น: "ที่แท้ผมก็เป็นแค่ตัวแทนสินะครับ"
ทว่าเมื่อได้ยินคำนี้ เจียงหลีหลีกลับเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง: "ไม่ใช่สักหน่อย!"
อี้หยางก็ชะงักไปเล็กน้อยกับความจริงจังอย่างกะทันหันของเจียงหลีหลี ในตอนนั้นเอง ตำรวจจราจรตรงสี่แยกข้างหน้าก็โบกมือส่งสัญญาณให้รถ หมายความว่าให้จอดเทียบข้างทาง
เจียงหลีหลีพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที ถามอี้หยางตามสัญชาตญาณ: "ทำ... ทำยังไงดีล่ะเนี่ย!"