เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230 ลูกสาวของโหวหลิน
ยามพลบค่ำของฤดูใบไม้ร่วง ท้องฟ้าทางทิศตะวันตกราวกับถูกแสงสีส้มเกลี่ยระบายขึ้นมาจากใต้เส้นขอบฟ้า แต้มระบายเป็นชั้นๆ ค่อยๆ ละลายหายไปจากล่างสู่บน ท่ามกลางฉากหลังเช่นนี้ เมืองทั้งเมืองจึงค่อยๆ สว่างไสวด้วยแสงไฟ ด้านไกลคือโครงร่างของเมืองที่สลัวรางวูบวาบ ดูราวกับไม่เป็นความจริง ส่วนด้านใกล้กลับเต็มไปด้วยแสงนีออนพร่างพรายไปทั่วสารทิศ
อี้หยางแหงนหน้ามองหลอดไฟนีออนบนป้ายชื่อโรงแรมเหนือศีรษะ ที่กำลังกะพริบแสงสีอันพร่าพราย แอบคิดในใจว่าแสงไฟเช่นนี้น่าจะเลือนหายไปภายในหนึ่งถึงสองปีนี้ เมืองในยุคหลัง ความเรียบง่ายและภูมิฐานคือกระแสสุนทรียศาสตร์หลัก ซึ่งความงามนี้ก็นำมาใช้กับแสงไฟส่องสว่างเช่นกัน แสงสีฉูดฉาดหลากสีสันมีแต่จะทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเชย
หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบข้างทาง กระจกหน้าต่างเลื่อนลง โหวหลินที่อยู่ด้านในเอ่ยว่า: "ขึ้นรถสิ"
อี้หยางพยักหน้า เปิดประตูด้านข้างคนขับแล้วมุดตัวเข้าไป
พอมองออกว่า โหวหลินดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง แต่แววตากลับเปี่ยมล้นไปด้วยประกายแสง ราวกับเพิ่งจะจัดการเรื่องยิ่งใหญ่อะไรบางอย่างสำเร็จลุล่วง
เขาเหยียบคันเร่งเบาๆ รถแล่นไปข้างหน้าอย่างราบเรียบ โหวหลินเอ่ยด้วยความเกรงใจ: "ขอโทษทีนะ ที่ให้เธอต้องรอนานขนาดนี้"
เดิมทีนัดกันไว้ว่าจะมารับอี้หยางตอนบ่ายสามโมง ทว่ายืดเยื้อมาจนถึงเวลานี้ พอกลับไปก็คงได้เวลากินข้าวเย็นพอดี
ตอนแรกอี้หยางตั้งใจจะปฏิเสธแล้ว แต่โหวหลินเอ่ยชวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจึงตอบตกลง