เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 231 แบบนี้จะโดนคนอื่นเอาเปรียบนะ ไม่ได้เด็ดขาด!
อี้หยางเดินตามโหวเสี่ยวเว่ยเข้าไปในห้องนอน จากนั้นเธอก็ดึงประตูปิดลง
อี้หยางไม่ค่อยได้เข้าไปในห้องนอนของเด็กผู้หญิงสักเท่าไหร่ ห้องที่ทิ้งความทรงจำลึกซึ้งไว้ก็คงหนีไม่พ้นห้องของเจียงหลีหลี หากเทียบกันแล้ว ห้องนอนของโหวเสี่ยวเว่ยย่อมไม่ได้หรูหราโอ่อ่าขนาดนั้น แต่ก็พอมองออกว่าโหวหลินพยายามตอบสนองความต้องการของลูกสาวคนเดียวคนนี้อย่างเต็มที่
ภายในห้องมีโต๊ะหนังสือหนึ่งตัว เตียงหลังใหญ่หนึ่งหลัง ชั้นวางหนังสือหนึ่งหลัง ตู้เสื้อผ้าสีชมพูหนึ่งหลัง และมีกีตาร์หนึ่งตัววางพิงอยู่ตรงมุมห้อง
อี้หยางกวาดสายตามองสำรวจห้องของโหวเสี่ยวเว่ยด้วยความสนใจ จากนั้นก็นั่งลงบนเตียงของเธออย่างสบายอารมณ์... ก็มันไม่มีที่อื่นให้นั่งแล้วนี่นา
โหวเสี่ยวเว่ยปิดประตูเสร็จ ก็เลื่อนเก้าอี้ออกมาอย่างเคอะเขินเล็กน้อย เอ่ยเสียงแผ่วเบา: "รบกวนพี่อี้หยางด้วยนะคะ"
เด็กสาวคนนี้หน้าตาสะสวย บนตัวแฝงกลิ่นอายความออดอ้อนน่าเอ็นดูอันเป็นเอกลักษณ์ของสาวมณฑลชวน ในจุดนี้คงได้มาจากแม่ของเธอ ภายใต้สภาพแวดล้อมครอบครัวที่โหวหลินมีแนวคิดชายเป็นใหญ่อันทรงอำนาจ เธอจึงมีบรรยากาศของเด็กสาวที่บอบบางอ่อนหวาน ตั้งแต่ตอนกินข้าวมาจนถึงตอนนี้ ไม่เห็นเค้าลางของความแข็งกร้าวในนิสัยเลยแม้แต่น้อย