เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 227 โง่ไปเลยล่ะสิ
ในสายตาของเหลยเจิ้นอวี่และหลินซง อี้หยางค่อยๆ เดินขึ้นไปบนอัฒจันทร์ ตรงไปยังเด็กหนุ่มสวมแว่นตาและฉือเสี่ยวฮวน จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็เริ่มพูดคุยกัน
เมื่อเห็นภาพนี้ หลินซงก็รู้สึกโล่งใจพลางคิดในใจว่าอี้หยางรักษาคำพูดจริงๆ ในชั่วขณะนั้นความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามา ช่วงเวลาก่อนหน้านี้เขายังคาดเดาเจตนาของอีกฝ่ายไปในทางร้ายอยู่เลย พอมาตอนนี้จึงยิ่งรู้สึกละอายใจ
ทว่า แน่นอนว่าสิ่งที่เหลยเจิ้นอวี่กับหลินซงคาดเดานั้น ช่างแตกต่างจากสถานการณ์จริงราวฟ้ากับเหว
หลัวปิงแนะนำให้อี้หยางรู้จักกับฉือเสี่ยวฮวน: "นี่คือเพื่อนเล่นบาสเกตบอลที่ฉันเคยเล่าให้เธอฟังน่ะ"
อี้หยางเอ่ยว่า: "ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่ออี้หยาง"
ฉือเสี่ยวฮวนรีบพยักหน้ารับ: "สวัสดีค่ะ ฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหลัวปิง ชื่อฉือเสี่ยวฮวนค่ะ"
ในเวลานี้ ฉือเสี่ยวฮวนย่อมแอบพิจารณาอี้หยางอยู่เงียบๆ
หากมองจากรูปร่างหน้าตา อี้หยางทั้งสูงโปร่งและหล่อเหลา แต่ถึงอย่างไรก็เป็นนักเรียนสายกีฬา เธอรู้สึกว่าหากเทียบกับหลัวปิงแล้ว ยังขาดกลิ่นอายความรู้ไปสักหน่อย แต่เห็นแก่ที่เขาสนิทกับหลัวปิงพอสมควร ก็หยวนๆ ให้คะแนนผ่านแบบเฉียดฉิวแล้วกัน
ตอนนั้นเองหลัวปิงก็พูดขึ้นว่า: "อี้หยางเป็นพี่น้องที่ดีที่สุดของฉันสมัยมัธยมต้น กลุ่มพวกเรายังมีอีกคนที่เล่นบาสเกตบอล แต่คนนั้นเข้าทีมอาชีพไปแล้ว ส่วนอี้หยางเพราะผลการเรียนดีมาก เลยสอบเข้าเรียนต่อชั้นมัธยมปลายตามปกติ"