เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 226 ถ้าเกิดเธอตกหลุมรักฉันขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?
กาลเวลาล่วงเลยเข้าใกล้ปลายเดือนตุลาคม หน้าต่างกระจกบานใหญ่ของโรงยิม แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ทอดเงาลวดลายลงบนพื้น ลมพัดใบไม้ไหว ใบไม้สีทองจำนวนไม่น้อยร่วงหล่นกระแทกกระจกริมหน้าต่างเบาๆ ทำให้ชวนนึกถึงประโยคหนึ่งที่ว่า วันเวลาอันสงบสุข ขาดเพียงเรื่องกลุ้มใจมารบกวน
หลินซงไม่ได้แสดงสีหน้าบอกบุญไม่รับใส่อี้หยาง แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้ายิ้มแย้มต้อนรับ พูดง่ายๆ ก็คือทำหน้านิ่งสนิทไร้อารมณ์
นับตั้งแต่อี้หยางแย่งโควตาพี่น้องคนสนิทของตนไป ในใจของหลินซงก็มีความคับข้องใจอยู่ตลอด ถึงขั้นคิดจะไปคุยเปิดอกทวงถามความกระจ่างจากอาจารย์เกา แต่กลับถูกพี่น้องคนนั้นห้ามปรามไว้ อีกฝ่ายกลับใจกว้าง ยิ้มแล้วบอกว่า "อาจารย์เกาไม่มีทางให้ความสำคัญกับอี้หยางโดยไร้เหตุผลหรอก"
ทว่าหลังจากร่วมฝึกซ้อมด้วยกันมาหลายวัน เขาก็มองออกจริงๆ ว่าอี้หยางมีฝีมืออยู่กับตัว ว่ากันตามเนื้อผ้า พื้นฐานแน่นปึ้ก อีกทั้งยังแพรวพราวเจ้าเล่ห์ ให้ความรู้สึกเหมือนพวกจอมเก๋าในสนาม ทั้งที่ทุกคนล้วนเป็นเด็กมัธยมปลาย แต่อี้หยางกลับให้ความรู้สึกเหมือนลุงวัยยี่สิบกว่าปีลงมาเล่นบาสฯ... ความรู้สึกนี้ยากจะอธิบายอย่างเจาะจง สรุปสั้นๆ ก็คือ ยามที่ได้เป็นเพื่อนร่วมทีมกับเขา คุณจะสัมผัสได้ว่าสายตาของเขาคอยมองหาเพื่อนร่วมทีมอยู่ตลอดเวลา
มันค่อนข้างจะยอมรับได้ยากอยู่บ้าง ทว่าความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น... การเล่นบาสฯ ร่วมกับอี้หยาง มันให้ความรู้สึกสบายและเข้าขากว่าเล่นกับพี่น้องคนนั้นของเขามาก