เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 219 เส้นทางไม่ได้มีแค่บาสเกตบอล
แสงไฟในโรงยิมสว่างไสวเจิดจ้า ตรงกันข้ามกับท้องฟ้าภายนอกที่เริ่มมืดสลัวลงเรื่อยๆ
หวังซางหนิงที่เพิ่งนั่งลงได้ยินเสียงลมพัดหวีดหวิวลอดผ่านซอกประตู เธอจึงหันหลังกลับไปมอง เห็นเพียงหยดน้ำฝนเริ่มเกาะพราวบนบานกระจกหน้าต่างทีละหยดสองหยด
อ๊ะ ฝนตกแล้ว
การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
ควอเตอร์ที่สามถึงคิว ม.4 เป็นฝ่ายส่งบอลเปิดเกม
สงเจิ้นยืนอยู่นอกเส้น มือข้างหนึ่งถือลูกบาสเกตบอลไว้ พลางเหลือบมองอี้หยางด้วยความลังเลเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "เดี๋ยวเลี้ยงข้ามไปได้แล้วก็รีบส่งนะ"
อี้หยางไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มตอบอย่างสงบนิ่ง
ลูกบอลถูกส่งเข้ามาในสนาม
จากนั้นการ์ดหัวเกรียนคนหนึ่งของ ม.5 ก็ปรี่เข้ามาประกบ ส่วนสูงของเขาไม่ได้โดดเด่นอะไรมาก เพียงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรนิดๆ เท่านั้น เมื่อดูแล้วยังดูเตี้ยกว่าอี้หยางเล็กน้อยด้วยซ้ำ