เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 ที่มาที่ไปของสิทธิ์ในที่ดิน
สายฝนภายนอกโปรยปรายหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนว่าคงไม่ถึงขั้นเป็นพายุฝนกระหน่ำเหมือนในฤดูร้อน สายฝนในระยะใกล้แลดูคล้ายใบหลิวเส้นเรียวละเอียด ส่วนในระยะไกลกลับกลายเป็นม่านหมอกสลัวราง คอยปกคลุมทัศนียภาพภายนอกโรงเรียนเอาไว้จนมิด
หวังซางหนิงพกร่มมาด้วย อี้หยางจึงไม่เกรงใจ กางร่มคันเดียวกันเดินไปกับเธอ ส่วนจ้าวเฉียงย่อมไม่กล้าแทรกตัวเข้ามา จึงดึงเสื้อคลุมขึ้นมาคลุมศีรษะไว้ ทั้งสามคนเดินออกจากโรงเรียนไปด้วยกัน
ยังดีที่ฝนไม่ได้ตกหนักเหมือนอย่างที่คิด ทั้งสามคนเดินฝ่าสายฝนไปได้ครู่หนึ่ง ละอองฝนถึงค่อยๆ ซึมเปียกชุ่มทีละน้อย
จ้าวเฉียงถามอี้หยางด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เมื่อกี้อาจารย์คนนั้นเรียกมึงไปคุยเรื่องอะไรวะ?"
อี้หยางส่ายหน้า "ไม่มีอะไร แค่ชวนกูเข้าทีมบาสเกตบอลน่ะ"
จ้าวเฉียงถาม "แล้วมึงตอบเขาไปว่ายังไง?"
"ยังไม่ได้ตอบ เรื่องแบบนี้ยังต้องคิดดูให้ดีก่อนสิวะ"
"แล้วในใจมึงคิดยังไงล่ะ?"
อี้หยางยิ้มเจื่อน "พูดตามตรง ตอนนี้หัวกูยุ่งเหยิงไปหมด สำหรับกูแล้วบาสเกตบอลเป็นแค่งานอดิเรก แต่ถ้าจะให้ลงแข่งจริงๆ มันก็คนละเรื่องกันเลย"